Prakarana 10

Verse 185 (दोहा/सोरठा)

रघुपति चरन नाइ सिरु चलेउ तुरंत अनंत। अंगद नील मयंद नल संग सुभट हनुमंत।।75।।

raghupati carana nāi siru caleu turaṁta anaṁta | aṅgada nīla mayaṁda nala saṅga subhaṭa hanumaṁta ||75||

Das Haupt zu Raghupatis Füßen neigend, brach Ananta (Lakṣmaṇa) sogleich auf – zusammen mit Aṅgada, Nīla, Mayanda, Nala und dem tapferen Hanumān.

Verse 186 (चौपाई)

जाइ कपिन्ह सो देखा बैसा। आहुति देत रुधिर अरु भैंसा।। कीन्ह कपिन्ह सब जग्य बिधंसा। जब न उठइ तब करहिं प्रसंसा।। तदपि न उठइ धरेन्हि कच जाई। लातन्हि हति हति चले पराई।। लै त्रिसुल धावा कपि भागे। आए जहँ रामानुज आगे।। आवा परम क्रोध कर मारा। गर्ज घोर रव बारहिं बारा।। कोपि मरुतसुत अंगद धाए। हति त्रिसूल उर धरनि गिराए।। प्रभु कहँ छाँड़ेसि सूल प्रचंडा। सर हति कृत अनंत जुग खंडा।। उठि बहोरि मारुति जुबराजा। हतहिं कोपि तेहि घाउ न बाजा।। फिरे बीर रिपु मरइ न मारा। तब धावा करि घोर चिकारा।। आवत देखि क्रुद्ध जनु काला। लछिमन छाड़े बिसिख कराला।। देखेसि आवत पबि सम बाना। तुरत भयउ खल अंतरधाना।। बिबिध बेष धरि करइ लराई। कबहुँक प्रगट कबहुँ दुरि जाई।। देखि अजय रिपु डरपे कीसा। परम क्रुद्ध तब भयउ अहीसा।। लछिमन मन अस मंत्र दृढ़ावा। एहि पापिहि मैं बहुत खेलावा।। सुमिरि कोसलाधीस प्रतापा। सर संधान कीन्ह करि दापा।। छाड़ा बान माझ उर लागा। मरती बार कपटु सब त्यागा।।

jāi kapinh so dekhā baisā. āhuti deta rudhira aru bhainsā.. kīnha kapinh saba jagya bidhansā. jaba na uṭhai taba karahiṃ prasaṃsā.. tadapi na uṭhai dharenhi kaca jāī. lātanhi hati-hati cale parāī.. lai trisula dhāvā kapi bhāge. āe jahã rāmānuja āge.. āvā parama krodha kari mārā. garja ghora rava bārahiṃ-bārā.. kopi marutasuta aṅgada dhāe. hati trisūla ura dharani girāe.. prabhu kahã chā̃ḍesi sūla pracaṇḍā. sara hati kṛta anaṃta juga khaṇḍā.. uṭhi bahori māruti jubarājā. hatahiṃ kopi tehi ghāu na bājā.. phire bīra ripu marai na mārā. taba dhāvā kari ghora cikārā.. āvata dekhi kruddha janu kālā. lachimana chā̃ḍe bisikha karālā.. dekhasi āvata pabi-sama bānā. turata bhayu khal antaradhānā.. bibidha beṣa dhari karai larāī. kabahũka pragaṭa kabahũ duri jāī.. dekhi ajaya ripu ḍarape kīsā. parama kruddha taba bhayu ahīsā.. lachimana mana asa maṃtra dṛṛhāvā. ehi pāpihi maiṃ bahuta khelāvā.. sumiri kosalādhīsa pratāpā. sara saṃdhāna kīnha kari dāpā.. chā̃ḍā bāna mājha ura lāgā. maratī bāra kapaṭu saba tyāgā..

The monkeys went and saw him seated there, offering oblations of blood and buffaloes. They wrecked the whole sacrifice; when he would not rise, they began to mock and applaud. Still he did not stir; then they seized him by the hair and, kicking him again and again, ran off. Snatching up his trident he rushed after them; the monkeys fled and came to where Lakshmana stood in front. He came in furious rage and struck, roaring dreadfully again and again. Enraged, Hanuman and Angada sprang forward and beat down the trident, hurling it to the ground. He hurled the mighty trident at Lakshmana; Lakshmana smote it with an arrow, shattering it as though for endless ages. Angada rose again in wrath; he struck, yet the blow took no effect. The hero turned back—neither dying nor slain—and charged again with a terrible cry. Seeing him come, grim as Death, Lakshmana loosed a fearsome shaft. When the wicked one saw the thunderbolt-like arrow coming, he vanished at once. Taking many disguises he fought—now appearing, now slipping away. Seeing an unconquerable foe, the monkeys grew fearful; then Lakshmana burned with righteous anger. Lakshmana steadied his mind with this resolve: ‘I have toyed long enough with this sinner.’ Remembering the glory of Rama, Lord of Kosala, he fixed his arrow with firm intent. He let fly; the arrow struck the midst of his chest, and at the moment of death he abandoned all deceit.

Verse 187 (दोहा/सोरठा)

रामानुज कहँ रामु कहँ अस कहि छाँड़ेसि प्रान। धन्य धन्य तव जननी कह अंगद हनुमान।।76।।

rāmānuja kahã rāmu kahã asa kahi chā̃ḍesi prāna. dhanya dhanya tava jananī kaha aṅgada hanumān..76..

„Wo ist Lakshmana, und wo ist Rama?“—so sprechend gab er sein Leben auf. „Gesegnet, gesegnet ist deine Mutter!“, sprachen Angada und Hanuman.

Verse 188 (चौपाई)

बिनु प्रयास हनुमान उठायो। लंका द्वार राखि पुनि आयो।। तासु मरन सुनि सुर गंधर्बा। चढ़ि बिमान आए नभ सर्बा।। बरषि सुमन दुंदुभीं बजावहिं। श्रीरघुनाथ बिमल जसु गावहिं।। जय अनंत जय जगदाधारा। तुम्ह प्रभु सब देवन्हि निस्तारा।। अस्तुति करि सुर सिद्ध सिधाए। लछिमन कृपासिन्धु पहिं आए।। सुत बध सुना दसानन जबहीं। मुरुछित भयउ परेउ महि तबहीं।। मंदोदरी रुदन कर भारी। उर ताड़न बहु भाँति पुकारी।। नगर लोग सब ब्याकुल सोचा। सकल कहहिं दसकंधर पोचा।।

binu prayāsa hanumān uṭhāyo. laṅkā dvāra rākhi puni āyo.. tāsu marana suni sur gandharbā. caṛhi bimāna āe nabha sarbā.. baraṣi sumana duṃdubhīṃ bajāvahiṃ. śrīraghunātha bimala jasu gāvahiṃ.. jaya anaṃta jaya jagadādhārā. tumha prabhu saba devanha niṣṭārā.. astuti kari sur siddha sidhāe. lachimana kṛpāsindhu pahiṃ āe.. suta badha sunā dasānana jabahīṃ. muruchita bhayu pareu mahi tabahīṃ.. mandodarī rudana kara bhārī. ura tāṛana bahu bhā̃ti pukārī.. nagara loga saba byākula socā. sakala kahahiṃ dasakandhara pochā..

Without effort Hanuman lifted him up, set him at Lanka’s gate, and returned. Hearing of his death, the gods and Gandharvas all came through the sky in their chariots. They showered flowers and beat celestial drums, singing the stainless fame of Sri Raghunath: “Victory to the Infinite, victory to the Support of the world! You are the Lord who grants deliverance to all the gods.” Having praised, the perfected ones departed; they came to Lakshmana, the ocean of compassion. When Ravana heard of his son’s death, he fainted and fell upon the earth. Mandodari raised a great lament, beating her breast and crying out in many ways. The people of the city, anxious and grieving, all said, “The ten-headed one is finished.”

Verse 189 (दोहा/सोरठा)

तब दसकंठ बिबिध बिधि समुझाईं सब नारि। नस्वर रूप जगत सब देखहु हृदयँ बिचारि।।77।।

taba dasakaṇṭha bibidha bidhi samujhāīṃ saba nāri. nasvara rūpa jagata saba dekhahu hṛdayã bicāri..77..

Da tröstete der Zehnhalsige alle Frauen auf vielerlei Weise: „Seht alle Gestalten der Welt als vergänglich—bedenkt dies in eurem Herzen.“

Verse 190 (चौपाई)

तिन्हहि ग्यान उपदेसा रावन। आपुन मंद कथा सुभ पावन।। पर उपदेस कुसल बहुतेरे। जे आचरहिं ते नर न घनेरे।। निसा सिरानि भयउ भिनुसारा। लगे भालु कपि चारिहुँ द्वारा।। सुभट बोलाइ दसानन बोला। रन सन्मुख जा कर मन डोला।। सो अबहीं बरु जाउ पराई। संजुग बिमुख भएँ न भलाई।। निज भुज बल मैं बयरु बढ़ावा। देहउँ उतरु जो रिपु चढ़ि आवा।। अस कहि मरुत बेग रथ साजा। बाजे सकल जुझाऊ बाजा।। चले बीर सब अतुलित बली। जनु कज्जल कै आँधी चली।। असगुन अमित होहिं तेहि काला। गनइ न भुजबल गर्ब बिसाला।।

tinhahi gyāna upadesā rāvana. āpuna manda kathā subha pāvana.. para upadesa kusala bahutere. je ācarahiṃ te nara na ghanere.. nisā sirāni bhayu bhinusārā. lage bhālu kapi cārihũ dvārā.. subhaṭ bolāi dasānana bolā. rana sanmukha jā kara mana ḍolā.. so abahīṃ baru jāu parāī. saṃjuga bimukha bhaẽ na bhalāī.. nija bhuja bala maiṃ bayaru baṛhāvā. dehaũ utaru jo ripu chaṛhi āvā.. asa kahi maruta bega ratha sājā. bāje sakala jujhāū bājā.. cale bīra saba atulita balī. janu kajjala kai ā̃dhī calī.. asaguna amita hohiṃ tehi kālā. ganai na bhujabala garba bisālā..

Ravana gave them instruction in ‘wisdom’, while his own talk was dim though clothed as auspicious and purifying. Many are clever at advising others; few are the men who practice what they preach. The night ended and dawn came; bears and monkeys took their stations at all four gates. Calling his champions, the ten-faced one declared: “He whose heart trembles before the face of battle—let him leave at once for another land; there is no good in turning away from war. By the strength of my own arms I have increased this enmity; I will give a fitting answer if the foe climbs up.” So saying, he harnessed his chariot swift as the wind; all the martial drums resounded. All the heroes, of incomparable might, marched forth like a storm of black dust. Countless ill omens appeared at that time, but swollen with pride in his strength he took no heed.

Verse 191 (छंद)

अति गर्ब गनइ न सगुन असगुन स्त्रवहिं आयुध हाथ ते॥ भट गिरत रथ ते बाजि गज चिक्करत भाजहिं साथ ते॥॥ गोमाय गीध कराल खर रव स्वान बोलहिं अति घने॥ जनु कालदूत उलूक बोलहिं बचन परम भयावने॥॥

ati garba ganai na saguna asaguna stravahiṃ āyudha hātha te. bhaṭ girata ratha te bāji gaja cikkarata bhājahiṃ sātha te.. gomāya gīdha karāla khara rava svāna bolahiṃ ati ghane. janu kāladūta ulūka bolahiṃ bacana parama bhayāvane..

In overweening pride they heed no auspicious or inauspicious signs, though weapons slip and stream from their very hands. Warriors tumble from their chariots; horses and elephants scream and bolt away. Jackals and dreadful vultures raise harsh cries; dogs bark in dense chorus. As if Death’s own messengers, the owls utter words supremely terrifying.

Verse 192 (दोहा/सोरठा)

ताहि कि संपति सगुन सुभ सपनेहुँ मन बिश्राम। भूत द्रोह रत मोहबस राम बिमुख रति काम।।78।।

tāhi ki saṃpati saguna subha sapanehuṃ mana bisrāma. bhūta droha rata mohavasa rāma bimukha rati kāma..78..

Wie könnte einem, der von Verblendung versklavt ist, dem Schaden an Lebewesen ergeben und—von Rama abgewandt—an Begierde Gefallen findet, glückverheißendes Geschick gehören—wie könnte ihm selbst ein gutes Omen, ja auch nur Seelenfrieden, selbst im Traum, zuteilwerden?

Verse 193 (चौपाई)

चलेउ निसाचर कटकु अपारा। चतुरंगिनी अनी बहु धारा।। बिबिध भाँति बाहन रथ जाना। बिपुल बरन पताक ध्वज नाना।। चले मत्त गज जूथ घनेरे। प्राबिट जलद मरुत जनु प्रेरे।। बरन बरद बिरदैत निकाया। समर सूर जानहिं बहु माया।। अति बिचित्र बाहिनी बिराजी। बीर बसंत सेन जनु साजी।। चलत कटक दिगसिधुंर डगहीं। छुभित पयोधि कुधर डगमगहीं।। उठी रेनु रबि गयउ छपाई। मरुत थकित बसुधा अकुलाई।। पनव निसान घोर रव बाजहिं। प्रलय समय के घन जनु गाजहिं।। भेरि नफीरि बाज सहनाई। मारू राग सुभट सुखदाई।। केहरि नाद बीर सब करहीं। निज निज बल पौरुष उच्चरहीं।। कहइ दसानन सुनहु सुभट्टा। मर्दहु भालु कपिन्ह के ठट्टा।। हौं मारिहउँ भूप द्वौ भाई। अस कहि सन्मुख फौज रेंगाई।। यह सुधि सकल कपिन्ह जब पाई। धाए करि रघुबीर दोहाई।।

caleu nisācara kaṭaku apārā. caturaṅginī anī bahu dhārā.. bibidha bhā̃ti bāhana ratha jānā. bipula barana patāka dhvaja nānā.. cale matta gaja jūtha ghanere. prābiṭa jalada maruta janu prere.. barana barada biradaita nikāyā. samara sūra jānahiṃ bahu māyā.. ati bicitra bāhinī बिरājī. bīra basanta sena janu sājī.. calata kaṭaka digasidhũra ḍagahīṃ. chubhita payodhi kudhara ḍagamagahīṃ.. uṭhī renu rabi gayau chapāī. maruta thakita basudhā akulāī.. panava nisāna ghora rava bājahiṃ. pralaya samaya ke ghana janu gājahiṃ.. bherī naphīri bāja sahanāī. mārū rāga subhaṭa sukhadāī.. keharii nāda bīra saba karahīṃ. nija nija bala pauruṣa uccarahīṃ.. kahai dasānana sunahu subhaṭṭā. mardahu bhālu kapinha ke ṭhaṭṭā.. hauṃ mārihauṃ bhūpa dvau bhāī. asa kahi sanmukha phauja reṃgāī.. yaha sudhi sakala kapinha jaba pāī. dhāe kari raghubīra dohāī..

The demon host set forth—limitless—arrayed in many streams of the fourfold army. In diverse fashion were their mounts and chariots; countless banners and standards of splendid colors. Dense companies of musth-mad elephants moved on, like rainy clouds driven by the wind. Their ranks proclaimed their colors and boasts; seasoned warriors knew many stratagems of war. The army shone in wondrous variety, as though Spring itself had dressed a host of heroes. As the host advanced, the very world-elephants seemed to stagger; the ocean was churned and mountains trembled. Dust rose and the sun was veiled; the wind grew weary and the earth distressed. Drums and war-signals thundered like clouds at the time of dissolution. Kettledrums, trumpets, and shehnais sounded—set to the Mārū mode that gladdens fighters. All heroes roared like lions, proclaiming each his own strength and manhood. Then Dashanana cried, ‘Hear me, brave ones—crush this rabble of bears and monkeys! I shall slay the two royal brothers!’ Saying so, he drove his forces forward. When all the monkeys heard this, they charged, crying aloud the name of Raghuvir.

Verse 194 (छंद)

धाए बिसाल कराल मर्कट भालु काल समान ते। मानहुँ सपच्छ उड़ाहिं भूधर बृंद नाना बान ते।। नख दसन सैल महाद्रुमायुध सबल संक न मानहीं। जय राम रावन मत्त गज मृगराज सुजसु बखानहीं।।

dhāe bisāla karāla markaṭa bhālu kāla samāna te. mānahuṃ sapaccha uṛāhiṃ bhūdhara bṛṃda nānā bāna te.. nakha dasana saila mahādrumāyudha sabala saṅka na mānahīṃ. jaya rāma rāvana matta gaja mṛgarāja sujasu bakhānahīṃ..

Huge and dreadful monkeys and bears charged on, like Death itself. It was as though winged masses of mountains flew—shot forth like countless arrows. With claws and teeth, with rocks and mighty trees for weapons, strong and unhesitating, they knew no fear. Crying ‘Victory to Rama!’ they proclaimed the noble fame of the lion among kings, while Ravana raged like a maddened elephant.

Verse 195 (दोहा/सोरठा)

दुहु दिसि जय जयकार करि निज निज जोरी जानि। भिरे बीर इत रामहि उत रावनहि बखानि।।79।।

duhu disi jaya jayakāra kari nija nija jorī jāni. bhire bīra ita rāmahi uta rāvanahi bakhāni..79..

Auf beiden Seiten erhob sich der Ruf „Sieg! Sieg!“, und jeder erkannte die Seinen. Die Helden gingen in die Schlacht—hier priesen sie Rama, dort rühmten sie Ravana.

Verse 196 (चौपाई)

रावनु रथी बिरथ रघुबीरा। देखि बिभीषन भयउ अधीरा।। अधिक प्रीति मन भा संदेहा। बंदि चरन कह सहित सनेहा।। नाथ न रथ नहिं तन पद त्राना। केहि बिधि जितब बीर बलवाना।। सुनहु सखा कह कृपानिधाना। जेहिं जय होइ सो स्यंदन आना।। सौरज धीरज तेहि रथ चाका। सत्य सील दृढ़ ध्वजा पताका।। बल बिबेक दम परहित घोरे। छमा कृपा समता रजु जोरे।। ईस भजनु सारथी सुजाना। बिरति चर्म संतोष कृपाना।। दान परसु बुधि सक्ति प्रचंड़ा। बर बिग्यान कठिन कोदंडा।। अमल अचल मन त्रोन समाना। सम जम नियम सिलीमुख नाना।। कवच अभेद बिप्र गुर पूजा। एहि सम बिजय उपाय न दूजा।। सखा धर्ममय अस रथ जाकें। जीतन कहँ न कतहुँ रिपु ताकें।।

rāvanu rathī biratha raghubīrā | dekhi bibhīṣana bhayu adhīrā || adhika prīti mana bhā sandehā | bandi carana kaha sahita sanehā || nātha na ratha nahiṁ tana pada-trānā | kehi bidhi jitaba bīra balavānā || sunahu sakhā kaha kṛpānidhānā | jehiṁ jaya hoi so syaṁdana ānā || sauraja dhīraja tehi ratha cākā | satya sīla dṛḍha dhvajā patākā || bala bibeka dama parahita ghore | kṣamā kṛpā samatā raju jore || īsa-bhajanu sārathī sujānā | birati carma santoṣa kṛpānā || dāna parasu budhi sakti pracaṁḍā | bara bigyāna kaṭhina kodaṁḍā || amala acala mana trona samānā | sama jama niyama silīmukha nānā || kavaca abheda bipra gura pūjā | ehi sama bijaya upāya na dūjā || sakhā dharmamaya asa ratha jākeṁ | jītana kahaṁ na katahuṁ ripu tākeṁ ||

Ravana stand auf dem Wagen, während der Held aus Raghus Geschlecht ohne Wagen dastand. Als Vibhishana dies sah, wurde er unruhig. Aus tiefer Liebe stieg Zweifel in seinem Geist auf; er verneigte sich zu Ramas Füßen und sprach voll Zuneigung: „Herr, du hast keinen Wagen, keinen Harnisch, keinen Schutz für deine Füße—wie wirst du diesen mächtigen Krieger besiegen?“ Der Schatz der Barmherzigkeit erwiderte: „Höre, Freund: Nur das ist der Wagen, der den Sieg bringt. Tapferkeit und Standhaftigkeit sind seine Räder; Wahrheit und rechter Wandel sein festes Banner und Feldzeichen. Kraft, Unterscheidungsvermögen, Selbstbeherrschung und Sorge um andere sind seine Rosse; Vergebung, Mitgefühl und Gleichmut sind die Zügel, die sie binden. Gottesverehrung ist sein weiser Lenker; Entsagung sein Schild, Genügsamkeit seine schützende Decke. Gabe ist seine Axt; scharfer Verstand und Macht seine furchtbaren Waffen; die höchste Erkenntnis sein schwer zu brechender Bogen. Ein makelloser, unbeirrbarer Geist ist sein Köcher; Ruhe, Zügelung und Disziplin sind seine vielen Pfeile. Sein undurchdringlicher Harnisch ist Ehrfurcht vor den Brahmanen und Verehrung des Guru. Kein anderes Mittel ist diesem zum Sieg gleich. Freund, wer einen solchen, aus Dharma gemachten Wagen besitzt—kein Feind irgendwo kann seinem Sieg standhalten.“

Verse 197 (दोहा/सोरठा)

महा अजय संसार रिपु जीति सकइ सो बीर। जाकें अस रथ होइ दृढ़ सुनहु सखा मतिधीर।।80(क)।।

mahā ajaya saṁsāra ripu jīti sakai so bīra | jākeṁ asa ratha hoi dṛḍha sunahu sakhā matidhīra ||80(ka)||

Ein Held ist nur, wer den großen, unbezwingbaren Feind besiegen kann – die Welt. Höre, Freund mit standhaftem Sinn: Nur der besitzt wahrhaft fest jenen Wagen (des Dharma).

Verse 198 (चौपाई)

सुनि प्रभु बचन बिभीषन हरषि गहे पद कंज। एहि मिस मोहि उपदेसेहु राम कृपा सुख पुंज।।80(ख)।।

suni prabhu bacana bibhīṣana haraṣi gahe pada kaṁja | ehi misa mohi upadesahu rāma kṛpā sukha puṁja ||80(kha)||

Als Vibhīṣaṇa die Worte des Herrn vernahm, umfasste er voll Freude die Lotosfüße. „Unter diesem Vorwand, o Rāma – Schatzhaus gnadenreicher Wonne –, hast du mich belehrt.“

Verse 199 (छंद)

उत पचार दसकंधर इत अंगद हनुमान। लरत निसाचर भालु कपि करि निज निज प्रभु आन।।80(ग)।।

uta pacāra dasakaṁdhara ita aṁgada hanumān | larata nisācara bhālu kapi kari nija-nija prabhu āna ||80(ga)||

Dort brüllte Rāvaṇa seine Herausforderungen; hier standen Aṅgada und Hanumān. Dämonen, Bären und Affen kämpften weiter, ein jeder die Ehre seines eigenen Herrn wahrend.

Verse 200 (दोहा/सोरठा)

सुर ब्रह्मादि सिद्ध मुनि नाना। देखत रन नभ चढ़े बिमाना।। हमहू उमा रहे तेहि संगा। देखत राम चरित रन रंगा।। सुभट समर रस दुहु दिसि माते। कपि जयसील राम बल ताते।। एक एक सन भिरहिं पचारहिं। एकन्ह एक मर्दि महि पारहिं।। मारहिं काटहिं धरहिं पछारहिं। सीस तोरि सीसन्ह सन मारहिं।। उदर बिदारहिं भुजा उपारहिं। गहि पद अवनि पटकि भट डारहिं।। निसिचर भट महि गाड़हि भालू। ऊपर ढारि देहिं बहु बालू।। बीर बलिमुख जुद्ध बिरुद्धे। देखिअत बिपुल काल जनु क्रुद्धे।।

sura brahmādi siddha muni nānā | dekhata rana nabha caṛhe bimānā || hamahū̃ umā rahe tehi saṅgā | dekhata rāma carita rana raṅgā || subhaṭ samara rasa duhu disi māte | kapi jayasīla rāma bala tāte || eka eka sana bhirahiṁ pacārahiṁ | ekanha eka mardi mahi pārahiṁ || mārahiṁ kāṭahiṁ dharahiṁ pachārahiṁ | sīsa tori sīsanha sana mārahiṁ || udara bidārahiṁ bhujā upārahiṁ | gahi pada avani paṭaki bhaṭa ḍārahiṁ || nisicara bhaṭa mahi gāṛahi bhālū | ūpara ḍhāri dehiṁ bahu bālū || bīra balimukha juddha biruddhe | dekhiata bipula kāla janu kruddhe ||

Die Götter – Brahmā und die anderen –, Siddhas und viele Ṛṣis stiegen in ihren Himmelswagen auf, um die Schlacht zu schauen. „Auch wir, o Umā, waren mit ihnen dort und sahen das Schlachtfeld-Drama von Rāmas Taten. Auf beiden Seiten waren die Helden trunken vom Geschmack des Kampfes; die Affen, zum Sieg geboren, stritten mit der Kraft, die Rāma ihnen verliehen hatte. Mann gegen Mann rangen sie und riefen Herausforderungen; einer zermalmte den andern und schleuderte ihn zu Boden. Sie schlugen und hieben, packten und warfen; sie rissen Köpfe ab und schlugen andere mit eben diesen Köpfen. Sie spalteten Bäuche, rissen Arme aus; an den Füßen gepackt, schleuderten sie Krieger auf die Erde. Bären vergruben Dämonensoldaten im Boden und schütteten dann Sandhügel über sie. Die Schlacht der gewaltigen Helden glich dem grenzenlosen Tod selbst – der Zeit (Kāla), zornentbrannt und wütend rasend.“

Verse 201 (चौपाई)

धायउ परम क्रुद्ध दसकंधर। सन्मुख चले हूह दै बंदर।। गहि कर पादप उपल पहारा। डारेन्हि ता पर एकहिं बारा।। लागहिं सैल बज्र तन तासू। खंड खंड होइ फूटहिं आसू।। चला न अचल रहा रथ रोपी। रन दुर्मद रावन अति कोपी।। इत उत झपटि दपटि कपि जोधा। मर्दै लाग भयउ अति क्रोधा।। चले पराइ भालु कपि नाना। त्राहि त्राहि अंगद हनुमाना।। पाहि पाहि रघुबीर गोसाई। यह खल खाइ काल की नाई।। तेहि देखे कपि सकल पराने। दसहुँ चाप सायक संधाने।।

dhāyu parama kruddha dasakaṃdhara | sanmukha cale hūha dai bandara || gahi kara pādapa upala pahārā | ḍārenhi tā para ekahiṃ bārā || lāgahiṃ saila bajra tana tāsū | khaṇḍa khaṇḍa hoi phūṭahiṃ āsū || calā na acala rahā ratha ropī | raṇa durmada rāvaṇa ati kopī || ita uta jhapaṭi dapaṭi kapi jodhā | mardai lāga bhayau ati krodhā || cale parāi bhālu kapi nānā | trāhi trāhi aṅgada hanumānā || pāhi pāhi raghubīra gosāī | yaha khala khāi kāla kī nāī || tehi dekhe kapi sakala parāne | dasahuṃ cāpa sāyaka saṃdhāne ||

Ravana, in a fury, rushed forward; the monkeys advanced to meet him with a roaring cry. Grasping trees and stones as weapons, they hurled them at him again and again. The rocks struck his thunderbolt-like body and shattered instantly into fragments. He neither moved nor flinched, firm upon his chariot—Ravana, battle-maddened and exceedingly enraged. Leaping and striking on all sides, the monkey-warriors pressed in; their wrath grew fierce. Bears and monkeys of many kinds began to flee, crying, “Save us, Angada! Hanuman!” Seeing them, they cried, “Protect us, Lord Raghuvir; this wretch devours like Death itself!” When Ravana saw all the monkeys scatter, he strung and aimed his arrows on all ten bows.

Verse 202 (छंद)

संधानि धनु सर निकर छाड़ेसि उरग जिमि उड़ि लागहीं। रहे पूरि सर धरनी गगन दिसि बिदसि कहँ कपि भागहीं।। भयो अति कोलाहल बिकल कपि दल भालु बोलहिं आतुरे। रघुबीर करुना सिंधु आरत बंधु जन रच्छक हरे।।

saṃdhāni dhanu sara nikara chāṛesi uraga jimi uṛi lāgahiṃ | rahe pūri sara dharanī gagana disi bidasi kahaṃ kapi bhāgahiṃ || bhayo ati kolāhala bikala kapi dala bhālu bolahiṃ āture | raghubīra karuṇā siṃdhu ārata baṃdhu jana racchaka hare ||

Fitting his bows, he loosed a swarm of arrows that flew and struck like serpents. Arrows filled earth and sky; in every direction the monkeys fled. A great uproar arose; the monkey host was thrown into panic, and the bears cried out in anguish: “Raghuvir—o ocean of compassion, protector of your people, friend of the distressed—save us!”

Verse 203 (दोहा/सोरठा)

निज दल बिकल देखि कटि कसि निषंग धनु हाथ। लछिमन चले क्रुद्ध होइ नाइ राम पद माथ।।82।।

nija dala bikala dekhi kaṭi kasi niṣaṅga dhanu hātha | lachimana cale kruddha hoi nāi rāma pada mātha ||82||

Als Lakṣmaṇa sein eigenes Heer in Verwirrung geworfen sah, zog er den Gürtel fest, Köcher und Bogen in der Hand. Zornig schritt er voran – zuvor verneigte er sich und setzte Rāmas Füße auf sein Haupt. (82)

Verse 204 (चौपाई)

रे खल का मारसि कपि भालू। मोहि बिलोकु तोर मैं कालू।। खोजत रहेउँ तोहि सुतघाती। आजु निपाति जुड़ावउँ छाती।। अस कहि छाड़ेसि बान प्रचंडा। लछिमन किए सकल सत खंडा।। कोटिन्ह आयुध रावन डारे। तिल प्रवान करि काटि निवारे।। पुनि निज बानन्ह कीन्ह प्रहारा। स्यंदनु भंजि सारथी मारा।। सत सत सर मारे दस भाला। गिरि सृंगन्ह जनु प्रबिसहिं ब्याला।। पुनि सत सर मारा उर माहीं। परेउ धरनि तल सुधि कछु नाहीं।। उठा प्रबल पुनि मुरुछा जागी। छाड़िसि ब्रह्म दीन्हि जो साँगी।।

re khala kā mārasi kapi bhālū | mohi biloku tora maiṃ kālū || khojata raheuṃ tohi sutaghātī | āju nipāti juṛāvuṃ chātī || asa kahi chāṛesi bāna pracaṇḍā | lachimana kiye sakala sata khaṇḍā || koṭinha āyudha rāvan ḍāre | tila pravāna kari kāṭi nivāre || puni nija bānanh kīnha prahārā | syaṃdanu bhaṃji sārathī mārā || sata sata sara māre dasa bhālā | giri sṛṅganha janu prabisahiṃ byālā || puni sata sara mārā ura māhīṃ | pareu dharani tala sudhi kachu nāhīṃ || uṭhā prabala puni muruchā jāgī | chāṛisi brahma dīnhi jo sāṅgī ||

“You villain—why do you strike monkeys and bears? Look upon me: I am your Death! I have been seeking you, slayer of my son; today I will bring you down and clasp you to my breast.” So saying, he launched a terrific arrow; Lakshman shattered it into a hundred fragments. Ravana hurled weapons by the million; Lakshman cut them down, not leaving even a sesame’s worth. Then Lakshman struck with his own arrows, broke the chariot, and slew the charioteer. He shot hundreds upon hundreds of shafts, and Ravana’s ten spears stood out like serpents entering mountain-peaks. Again he drove a hundred arrows into Ravana’s chest; he fell upon the earth, senseless. Yet he rose again as the fierce swoon passed, and he cast the spear bestowed by Brahma.

Verse 205 (छंद)

सो ब्रह्म दत्त प्रचंड सक्ति अनंत उर लागी सही। पर्यो बीर बिकल उठाव दसमुख अतुल बल महिमा रही।। ब्रह्मांड भवन बिराज जाकें एक सिर जिमि रज कनी। तेहि चह उठावन मूढ़ रावन जान नहिं त्रिभुअन धनी।।

so brahma datta pracaṇḍa sakti anaṃta ura lāgī sahī | paryo bīra bikala uṭhāva dasamukha atula bala mahimā rahī || brahmāṇḍa bhavana birāja jākeṃ eka sira jimi raja kanī | tehi caha uṭhāvana mūṛha rāvan jāna nahiṃ tribhuana dhanī ||

That spear of dreadful might, bestowed by Brahma, struck Ananta upon the chest and was borne. The hero fell, grievously stricken; then the ten-faced one lifted him up—his incomparable strength displayed. For him, the abodes within the cosmic universe are but like a speck of dust upon a single head; Yet the fool Ravana seeks to lift up one he does not recognize—the Lord of the three worlds.

Verse 206 (दोहा/सोरठा)

देखि पवनसुत धायउ बोलत बचन कठोर। आवत कपिहि हन्यो तेहिं मुष्टि प्रहार प्रघोर।।83।।

dekhi pavanasuta dhāyu bolata bacana kaṭhora | āvata kapi-hi hanyō tehiṁ muṣṭi prahāra praghora ||83||

Als der Sohn des Windes heranstürmte und harte Worte sprach, versetzte ihm der Feind, während der Affe vordrang, einen schrecklichen Faustschlag.

Verse 207 (चौपाई)

जानु टेकि कपि भूमि न गिरा। उठा सँभारि बहुत रिस भरा।। मुठिका एक ताहि कपि मारा। परेउ सैल जनु बज्र प्रहारा।। मुरुछा गै बहोरि सो जागा। कपि बल बिपुल सराहन लागा।। धिग धिग मम पौरुष धिग मोही। जौं तैं जिअत रहेसि सुरद्रोही।। अस कहि लछिमन कहुँ कपि ल्यायो। देखि दसानन बिसमय पायो।। कह रघुबीर समुझु जियँ भ्राता। तुम्ह कृतांत भच्छक सुर त्राता।। सुनत बचन उठि बैठ कृपाला। गई गगन सो सकति कराला।। पुनि कोदंड बान गहि धाए। रिपु सन्मुख अति आतुर आए।।

jānu ṭeki kapi bhūmi na girā | uṭhā saṁbhāri bahuta risa bharā || muṭhikā eka tāhi kapi mārā | pareu saila janu bajra prahārā || muruchā gai bahori so jāgā | kapi bala bipula sarāhana lāgā || dhiga dhiga mama pauruṣa dhiga mohī | jauṁ taiṁ jiyata rahesi suradrohī || asa kahi lachimana kahuṁ kapi lyāyō | dekhi dasānana bisamaya pāyō || kaha raghubīra samujhu jiyaṁ bhrātā | tumha kṛtānta bhacchaka sura trātā || sunata bacana uṭhi baiṭha kṛpālā | gaī gagana so sakati karālā || puni kodaṇḍa bāna gahi dhāē | ripu sanmukha ati ātura āē ||

Als wolle er sich sammeln, stürzte der Affe nicht zu Boden; er richtete sich wieder auf, kam zu sich und war erfüllt von grimmigem Zorn. Mit einem einzigen Faustschlag traf er den Feind, der niederfiel wie ein Berg, vom Donnerkeil getroffen. Ohnmächtig sank er hin, kam wieder zu sich und pries die unermeßliche Kraft des Affen. „Pfui über mich – pfui über meine Manneskraft! Schande über mich, wenn du, Feind des Himmels, am Leben bleibst!“ So sprechend brachte er den Affen zu Lakshmana. Als der Zehnköpfige ihn sah, geriet er in Staunen. Da sprach Rama: „Nimm es dir zu Herzen, Bruder: Du bist der Verschlinger des Todes, der Beschützer der Götter.“ Als er diese Worte hörte, erhob sich der Barmherzige und setzte sich auf; jener schreckliche Speer fuhr hinauf in den Himmel. Dann ergriff er Bogen und Pfeil, lief in großer Eile voran und trat dem Feind voller Ungestüm entgegen.

Verse 208 (छंद)

आतुर बहोरि बिभंजि स्यंदन सूत हति ब्याकुल कियो। गिर् यो धरनि दसकंधर बिकलतर बान सत बेध्यो हियो। सारथी दूसर घालि रथ तेहि तुरत लंका लै गयो। रघुबीर बंधु प्रताप पुंज बहोरि प्रभु चरनन्हि नयो।।

ātura bahori vibhaṁji syaṁdana sūta hati byākula kiyō | giryo dharani dasakaṁdhara bikalatara bāna sata bedhyō hiyō || sārathī dūsara ghāli ratha tehi turata laṅkā lai gayō | raghubīra baṁdhu pratāpa puṁja bahori prabhu carananhi nayō ||

In his urgency, he again shattered the chariot, struck down the charioteer, and threw the foe into confusion. The ten-necked one fell upon the earth, more and more distraught, his heart pierced by a hundred arrows. Another driver was quickly set upon the car and carried him at once to Lanka. Then the brother of Raghu’s hero—an embodiment of splendor—bowed again at the Lord’s feet.

Verse 209 (दोहा/सोरठा)

उहाँ दसानन जागि करि करै लाग कछु जग्य। राम बिरोध बिजय चह सठ हठ बस अति अग्य।।84।।

uhāṁ dasānana jāgi kari karai lāga kachu jagya | rāma birodha bijaya caha saṭha haṭha basa ati agya ||84||

Dort kam Ravana wieder zu sich und machte sich daran, ein bestimmtes Ritual zu vollziehen; der Tor, von Starrsinn und tiefer Unwissenheit gepackt, suchte den Sieg im Widerstreit gegen Rama.

Verse 210 (चौपाई)

इहाँ बिभीषन सब सुधि पाई। सपदि जाइ रघुपतिहि सुनाई।। नाथ करइ रावन एक जागा। सिद्ध भएँ नहिं मरिहि अभागा।। पठवहु नाथ बेगि भट बंदर। करहिं बिधंस आव दसकंधर। प्रात होत प्रभु सुभट पठाए। हनुमदादि अंगद सब धाए।। कौतुक कूदि चढ़े कपि लंका। पैठे रावन भवन असंका।। जग्य करत जबहीं सो देखा। सकल कपिन्ह भा क्रोध बिसेषा।। रन ते निलज भाजि गृह आवा। इहाँ आइ बक ध्यान लगावा।। अस कहि अंगद मारा लाता। चितव न सठ स्वारथ मन राता।।

ihāṁ bibhīṣana saba sudhi pāī | sapadi jāi raghupati-hi sunāī || nātha karai rāvan eka jāgā | siddha bhaeṁ nahiṁ marihi abhāgā || paṭhavahu nātha begi bhaṭa baṁdara | karahiṁ bidhaṁsa āva dasakaṁdhara || prāta hota prabhu subhaṭa paṭhāe | hanumad-ādi aṅgada saba dhāe || kautuka kūdi caṛhe kapi laṅkā | paiṭhe rāvan bhavana asaṅkā || jagya karata jaba hīṁ so dekhā | sakala kapinha bhā krodha bisēṣā || ran te nilaja bhāji gṛha āvā | ihāṁ āi baka dhyāna lagāvā || asa kahi aṅgada mārā lātā | citava na saṭha svāratha mana rātā ||

Hier erfuhr Vibhishana alle Kunde und ging sogleich hin, um sie dem Herrn der Raghu zu melden. „Mein Herr, Ravana vollzieht ein bestimmtes Ritual; gelingt es ihm, so wird der Elende nicht sterben.“ – „Sende schnell, o Herr, die kriegerischen Affen; sie sollen Verwüstung anrichten, ehe der Zehnhalsige ans Ziel gelangt.“ Als der Morgen kam, entsandte der Herr seine Helden; Hanuman und die anderen, mit Angada, stürmten alle hinaus. In kühner, freudiger Verwegenheit sprangen die Affen hinauf, erklommen Lanka und drangen furchtlos in Ravanas Palast ein. Als sie ihn das Ritual vollziehen sahen, ergriff alle Affen ein besonderer Zorn. „Schamlos floh er aus der Schlacht und kam nach Hause; und hier sitzt er in kranichgleicher Versenkung!“ So sprechend trat Angada ihn mit dem Fuß; doch der Schurke, dessen Geist im Eigennutz versunken war, blickte nicht einmal auf.

Verse 211 (चौपाई)

चले बान सपच्छ जनु उरगा। प्रथमहिं हतेउ सारथी तुरगा।। रथ बिभंजि हति केतु पताका। गर्जा अति अंतर बल थाका।। तुरत आन रथ चढ़ि खिसिआना। अस्त्र सस्त्र छाँड़ेसि बिधि नाना।। बिफल होहिं सब उद्यम ताके। जिमि परद्रोह निरत मनसा के।। तब रावन दस सूल चलावा। बाजि चारि महि मारि गिरावा।। तुरग उठाइ कोपि रघुनायक। खैंचि सरासन छाँड़े सायक।। रावन सिर सरोज बनचारी। चलि रघुबीर सिलीमुख धारी।। दस दस बान भाल दस मारे। निसरि गए चले रुधिर पनारे।। स्त्रवत रुधिर धायउ बलवाना। प्रभु पुनि कृत धनु सर संधाना।। तीस तीर रघुबीर पबारे। भुजन्हि समेत सीस महि पारे।। काटतहीं पुनि भए नबीने। राम बहोरि भुजा सिर छीने।। प्रभु बहु बार बाहु सिर हए। कटत झटिति पुनि नूतन भए।। पुनि पुनि प्रभु काटत भुज सीसा। अति कौतुकी कोसलाधीसा।। रहे छाइ नभ सिर अरु बाहू। मानहुँ अमित केतु अरु राहू।।

cale bāna sapaccha janu uragā | prathamahĩ hateu sārathī turagā || ratha bibhaṃji hati ketu patākā | garjā ati antara bala thākā || turata āna ratha caṛhi khisiānā | astra sastra chāṃṛesi bidhi nānā || biphala hohiṃ saba udyama tāke | jimi paradroha nirata manasā ke || taba rāvaṇa dasa sūla calāvā | bāji cāri mahi māri girāvā || turaga uṭhāi kopi raghunāyaka | khaiṃci sarāsana chāṃṛe sāyaka || rāvaṇa sira saroja bana-cārī | cali raghubīra silīmukha dhārī || dasa-dasa bāna bhāla dasa māre | nisari gae cale rudhira panāre || stravata rudhira dhāyu balavānā | prabhu puni kṛta dhanu sara saṃdhānā || tīsa tīra raghubīra pabāre | bhujanhi sameta sīsa mahi pāre || kāṭatahĩ puni bhae nabīne | rāma bahori bhujā sira chīne || prabhu bahu bāra bāhu sira hae | kaṭata jhaṭiti puni nūtana bhae || puni-puni prabhu kāṭata bhuja sīsā | ati kautukī kosalādhīsā || rahe chāi nabha sira aru bāhū | mānahuṃ amita ketu aru rāhū ||

Die Pfeile flogen wie geflügelte Schlangen. Gleich beim ersten Ansturm erschlug er den Wagenlenker und die Rosse. Er zerschmetterte den Wagen, schlug Banner und Feldzeichen nieder; doch der Feind brüllte, obgleich seine Kraft im Innern schwand. Sogleich, rasend vor Wut, bestieg er einen anderen Wagen und schleuderte Waffen und Geschosse auf vielerlei Weise. Doch all sein Mühen wurde zunichte – wie die Pläne eines Geistes, der auf Verrat sinnt. Da schleuderte Ravana zehn Speere und streckte die vier Pferde zu Boden. Raghunatha, erzürnt, hob die Pferde wieder auf, spannte den Bogen und ließ seine Schäfte fliegen. Raghuvira drang mit scharfen Pfeilen vor, und Ravanas lotosgleichen Häupter wurden getroffen. Zehn Pfeile trafen zehn Stirnen; Blut strömte in rinnenden Fluten. Blutend stürmte der Mächtige heran; der Herr legte erneut den Pfeil an die Sehne. Raghuvira sandte dreißig Schäfte und legte Köpfe und Arme zusammen auf die Erde. Kaum waren sie abgetrennt, sproßten sie wieder; Rama trennte abermals Köpfe und Arme. Immer wieder schnitt der Herr Köpfe und Arme ab; schnell wuchsen sie wieder nach. Wieder und wieder trennte der Herr von Kosala, wunderbar in spielender Macht, sie ab. Köpfe und Arme füllten und verdunkelten den Himmel, als wären unzählige Rahu und Ketu erschienen.

Verse 212 (छंद)

जनु राहु केतु अनेक नभ पथ स्त्रवत सोनित धावहीं। रघुबीर तीर प्रचंड लागहिं भूमि गिरन न पावहीं।। एक एक सर सिर निकर छेदे नभ उड़त इमि सोहहीं। जनु कोपि दिनकर कर निकर जहँ तहँ बिधुंतुद पोहहीं।।

janu rāhu ketu aneka nabha patha stravata sonita dhāvahīṃ | raghubīra tīra pracaṇḍa lāgahĩ bhūmi girana na pāvahīṃ || eka-eka sara sira nikara chede nabha uṛata imi sohahīṃ | janu kopi dinakara kara nikara jahāṃ-tahāṃ bidhuntuda pohahīṃ ||

As though many Rahus and Ketus ran along the sky-path, streaming blood. Struck by Raghuvira’s fierce arrows, they could not even fall to the ground. Clusters of heads, each pierced by a shaft, flew through the heavens and shone so. As if, in wrath, Rahu were assailing the sun’s rays everywhere, the moon-devourer darting from place to place.

Verse 213 (दोहा/सोरठा)

जिमि जिमि प्रभु हर तासु सिर तिमि तिमि होहिं अपार। सेवत बिषय बिबर्ध जिमि नित नित नूतन मार।।92।।

jimi jimi prabhu hara tāsu sira timi timi hohiṃ apāra | sevata biṣaya bibardha jimi nita nita nūtana māra ||92||

So oft der Herr ihm die Häupter abhieb, so oft wurden sie ohne Ende wieder. So mehren sich Sinnesgenüsse, wenn man ihnen dient – sie bringen Tag für Tag stets neue Schläge.

Verse 214 (चौपाई)

दसमुख देखि सिरन्ह कै बाढ़ी। बिसरा मरन भई रिस गाढ़ी।। गर्जेउ मूढ़ महा अभिमानी। धायउ दसहु सरासन तानी।। समर भूमि दसकंधर कोप्यो। बरषि बान रघुपति रथ तोप्यो।। दंड एक रथ देखि न परेऊ। जनु निहार महुँ दिनकर दुरेऊ।। हाहाकार सुरन्ह जब कीन्हा। तब प्रभु कोपि कारमुक लीन्हा।। सर निवारि रिपु के सिर काटे। ते दिसि बिदिस गगन महि पाटे।। काटे सिर नभ मारग धावहिं। जय जय धुनि करि भय उपजावहिं।। कहँ लछिमन सुग्रीव कपीसा। कहँ रघुबीर कोसलाधीसा।।

dasamukha dekhi siranha kai bāṛhī | bisarā marana bhaī risa gāṛhī || garjeu mūṛha mahā abhimānī | dhāyu dasahu sarāsana tānī || samara bhūmi dasakaṃdhara kopyo | baraṣi bāna raghupati ratha topyo || daṃḍa eka ratha dekhi na pareū | janu nihāra mahuṃ dinakara dureū || hāhākāra suranha jaba kīnhā | taba prabhu kopi kāramuka līnhā || sara nivāri ripu ke sira kāṭe | te disi bidisa gagana mahi pāṭe || kāṭe sira nabha māraga dhāvahĩ | jaya jaya dhuni kari bhaya upajāvahĩ || kahaँ lachimana sugrīva kapīsā | kahaँ raghubīra kosalādhīsā ||

Seeing the increase of his heads, the ten-faced one forgot death; his wrath grew dense. That deluded, greatly arrogant one roared and charged, drawing all ten bows. On the battlefield the ten-necked one raged and, showering arrows, battered Raghuapati’s chariot. Not even a single pole of the chariot could be seen—as though, in a fog, the sun had vanished. When the gods raised a cry of alarm, the Lord in anger took up his bow. Parrying the missiles, he cut off the enemy’s heads; they filled the sky in every direction. The severed heads raced along the sky-way, raising a ‘Victory! Victory!’ clamour and spreading fear. Where now are Lakshmana, Sugriva, the lord of monkeys—and where is Raghuvira, the sovereign of Kosala?