Prakarana 1

Verse 1 (श्लोक)

यस्याङ्के च विभाति भूधरसुता देवापगा मस्तके भाले बालविधुर्गले च गरलं यस्योरसि व्यालराट्। सोऽयं भूतिविभूषणः सुरवरः सर्वाधिपः सर्वदा शर्वः सर्वगतः शिवः शशिनिभः श्रीशङ्करः पातु माम्।।1।। प्रसन्नतां या न गताभिषेकतस्तथा न मम्ले वनवासदुःखतः। मुखाम्बुजश्री रघुनन्दनस्य मे सदास्तु सा मञ्जुलमंगलप्रदा।।2।। नीलाम्बुजश्यामलकोमलाङ्गं सीतासमारोपितवामभागम्। पाणौ महासायकचारुचापं नमामि रामं रघुवंशनाथम्।।3।।

Möge jener Beste der Götter, der Herr aller, für immer mit Asche als seinem Schmuck geschmückt, mich beschützen: er, in dessen Schoß die Tochter des Berges erstrahlt, der den himmlischen Fluss auf seinem Haupt trägt, der den jungen Mond auf seiner Stirn hat, das Gift in seiner Kehle und den Schlangenkönig als Girlande über seiner Brust; er, der Sharva ist, der alldurchdringende, der gnädige, der mondfarbene, der gesegnete Shankara. Möge das Lotusgesicht der Freude der Raghus mir immer schöne und segensreiche Gaben gewähren; sie, die nicht durch die Krönung erfreut wurde, noch durch den Kummer des Exils in den Wald niedergeschlagen war. Ich verneige mich vor Rama, dem Herrn des Raghu-Geschlechts, der dunkel ist wie ein blauer Lotus, von zarten Gliedern, mit Sita auf seiner linken Seite sitzend, in seiner Hand einen lieblichen Bogen und auserlesene Pfeile haltend.

Verse 2 (दोहा/सोरठा)

श्रीगुरु चरन सरोज रज निज मनु मुकुरु सुधारि। बरनउँ रघुबर बिमल जसु जो दायकु फल चारि।।

Mit dem Staub der Lotusfüße des verehrten Gurus habe ich den Spiegel meines Herzens gereinigt; nun will ich den fleckenlosen Ruhm des Besten der Raghus erzählen, der die vier Früchte des menschlichen Lebens gewährt.

Verse 3 (चौपाई)

जब तें रामु ब्याहि घर आए। नित नव मंगल मोद बधाए।। भुवन चारिदस भूधर भारी। सुकृत मेघ बरषहि सुख बारी।। रिधि सिधि संपति नदीं सुहाई। उमगि अवध अंबुधि कहुँ आई।। मनिगन पुर नर नारि सुजाती। सुचि अमोल सुंदर सब भाँती।। कहि न जाइ कछु नगर बिभूती। जनु एतनिअ बिरंचि करतूती।। सब बिधि सब पुर लोग सुखारी। रामचंद मुख चंदु निहारी।। मुदित मातु सब सखीं सहेली। फलित बिलोकि मनोरथ बेली।। राम रूपु गुनसीलु सुभाऊ। प्रमुदित होइ देखि सुनि राऊ।।

Seit der Zeit, als Rama nach seiner Hochzeit nach Hause zurückkehrte, brachte jeder Tag neue Segnungen und immer wachsende Freude. Die ganze Welt, die vierzehn Reiche und die großen Kontinente, wurde von den Wolken guter Taten mit Glück überschüttet. Reichtum, übernatürliche Kräfte und jeder Schatz schwollen an wie Flüsse; Ayodhya war bis zum Überlaufen gefüllt wie das Meer. In jener Stadt waren Männer und Frauen edler Geburt wie Juwelen, rein, unbezahlbar und auf jede Weise schön. Der Glanz der Stadt kann nicht beschrieben werden; es war, als hätte Brahma selbst sie erschaffen. Alle Menschen der Stadt waren auf jede Weise glücklich, wenn sie auf den Mond von Ramas Gesicht blickten. Alle Mütter und die liebenden Gefährtinnen freuten sich, ihre Herzenswünsche erfüllt bei dem Anblick. Wenn sie Ramas Schönheit sahen und davon hörten, seine Tugenden und seine edle Natur, wurde der König selbst von Freude erfüllt.

Verse 4 (दोहा/सोरठा)

सब कें उर अभिलाषु अस कहहिं मनाइ महेसु। आप अछत जुबराज पद रामहि देउ नरेसु।।1।।

In jedermanns Herzen gibt es diese eine Sehnsucht, und sie sprechen davon, nachdem sie Shiva gewonnen haben: Der König selbst sollte Rama als Kronprinzen einsetzen, denn er begehrt nichts für sich selbst.

Verse 5 (चौपाई)

एक समय सब सहित समाजा। राजसभाँ रघुराजु बिराजा।। सकल सुकृत मूरति नरनाहू। राम सुजसु सुनि अतिहि उछाहू।। नृप सब रहहिं कृपा अभिलाषें। लोकप करहिं प्रीति रुख राखें।। तिभुवन तीनि काल जग माहीं। भूरि भाग दसरथ सम नाहीं।। मंगलमूल रामु सुत जासू। जो कछु कहिज थोर सबु तासू।। रायँ सुभायँ मुकुरु कर लीन्हा। बदनु बिलोकि मुकुट सम कीन्हा।। श्रवन समीप भए सित केसा। मनहुँ जरठपनु अस उपदेसा।। नृप जुबराज राम कहुँ देहू। जीवन जनम लाहु किन लेहू।।

Zu einer Zeit waren alle versammelt, und der König der Raghus erfüllte die königliche Versammlung mit seiner Gegenwart. Er war das Abbild aller Tugend, der Herr der Menschen; als er den ruhmreichen Ruf Ramas hörte, empfand er große Freude. Alle Könige blieben voller gütiger Wünsche und zeigten dem Volk Liebe und bewahrten ihr Vertrauen. In den drei Welten, in den drei Zeiten, gibt es in der ganzen Welt kein solches großes Glück wie das Dasharathas. Rama, die Wurzel allen Segens, ist sein Sohn; was auch immer gesagt werden mag, alles ist wenig im Vergleich zu ihm. Der König nahm in seiner natürlichen Güte den Spiegel in die Hand; als er auf sein Gesicht blickte, schien er eine Krone zu tragen. Weiße Haare erschienen nahe seinen Ohren, als ob ihm das Alter solchen Rat gäbe. O König, setze Rama als Kronprinzen ein; welchen Gewinn nimmst du aus Leben und Geburt?

Verse 6 (दोहा/सोरठा)

यह बिचारु उर आनि नृप सुदिनु सुअवसरु पाइ। प्रेम पुलकि तन मुदित मन गुरहि सुनायउ जाइ।।2।।

Nachdem er diesen Gedanken in sein Herz aufgenommen hatte und einen schönen Tag und eine passende Stunde gefunden hatte, ging der König, dessen Körper von Liebe durchdrungen und dessen Herz von Freude erfüllt war, und verkündete es seinem Guru.

Verse 7 (चौपाई)

कहइ भुआलु सुनिअ मुनिनायक। भए राम सब बिधि सब लायक।। सेवक सचिव सकल पुरबासी। जे हमारे अरि मित्र उदासी।। सबहि रामु प्रिय जेहि बिधि मोही। प्रभु असीस जनु तनु धरि सोही।। बिप्र सहित परिवार गोसाईं। करहिं छोहु सब रौरिहि नाई।। जे गुर चरन रेनु सिर धरहीं। ते जनु सकल बिभव बस करहीं।। मोहि सम यहु अनुभयउ न दूजें। सबु पायउँ रज पावनि पूजें।। अब अभिलाषु एकु मन मोरें। पूजहि नाथ अनुग्रह तोरें।। मुनि प्रसन्न लखि सहज सनेहू। कहेउ नरेस रजायसु देहू।।

Der Herr der Erde sprach: O Herr der Weisen, höre mich. Rama ist auf jede Weise würdig geworden. Meine Diener, Minister und alle Stadtbewohner, und die, die meine Feinde, Freunde oder gleichgültig sind, alle lieben Rama, wie sie mich lieben; er trägt sich, als ob er mein eigener Segen in leiblicher Gestalt wäre. Die Brahmanen zusammen mit ihren Familien und Haushalten empfinden alle Zuneigung für ihn und werden euch gehorchen. Diejenigen, die den Staub der Füße des Guru auf ihrem Haupt tragen, sie halten gleichsam allen Wohlstand in ihrer Gewalt. Kein anderer hat solche Liebe empfunden wie ich; ich habe alles erlangt durch die Verehrung des Staubes seiner Füße. Nun gibt es einen Wunsch in meinem Herzen: Dass du, o Herr, gnädig deinen Segen gewährest. Als der Weise natürlich erfreut und liebevoll sah, befahl der König ihn zu fragen, was er wolle.

Verse 8 (दोहा/सोरठा)

राजन राउर नामु जसु सब अभिमत दातार। फल अनुगामी महिप मनि मन अभिलाषु तुम्हार।।3।।

O König, dein Name und dein Ruhm sind die Geber von allem, was begehrt wird. O Juwel unter den Königen, möge deines Herzens Wunsch in Erfüllung gehen.

Verse 9 (चौपाई)

सब बिधि गुरु प्रसन्न जियँ जानी। बोलेउ राउ रहँसि मृदु बानी।। नाथ रामु करिअहिं जुबराजू। कहिअ कृपा करि करिअ समाजू।। मोहि अछत यहु होइ उछाहू। लहहिं लोग सब लोचन लाहू।। प्रभु प्रसाद सिव सबइ निबाहीं। यह लालसा एक मन माहीं।। पुनि न सोच तनु रहउ कि जाऊ। जेहिं न होइ पाछें पछिताऊ।। सुनि मुनि दसरथ बचन सुहाए। मंगल मोद मूल मन भाए।। सुनु नृप जासु बिमुख पछिताहीं। जासु भजन बिनु जरनि न जाहीं।। भयउ तुम्हार तनय सोइ स्वामी। रामु पुनीत प्रेम अनुगामी।।

Als er in seinem Herzen wusste, dass der Guru auf jede Weise erfreut war, sprach der König mit sanften, lächelnden Worten. O Herr, lasst Rama zum Kronprinzen gemacht werden. Zeigt eure Gnade und lasst die Versammlung arrangiert werden. Dies ist meines Herzens Freude; alle Menschen sollen die Wonne ihrer Augen empfangen. Durch die Gnade des Herrn wird alles vollbracht werden; dies ist die eine Sehnsucht in meinem Herzen. Möge ich danach nicht betrübt sein und denken: Warum habe ich dies nicht getan?, denn es gibt Reue über das, was ungetan bleibt. Als der Weise Dasharathas schöne Worte hörte, wurde sein Herz mit Freude und Wonne erfüllt, der Wurzel allen Segens. Höre, o König: Diejenigen, die sich von ihm abwenden, werden es bereuen; diejenigen, deren Verehrung selbst im Unglück nicht aufgegeben werden kann. Er ist dein Sohn geworden, jener Herr selbst, der heilige Rama, der der Liebe folgt.

Verse 10 (दोहा/सोरठा)

बेगि बिलंबु न करिअ नृप साजिअ सबुइ समाजु। सुदिन सुमंगलु तबहिं जब रामु होहिं जुबराजु।।4।।

Säumt nicht, o König; arrangiert die ganze Versammlung. Jener allein ist ein schöner und segensreicher Tag, an dem Rama Kronprinz wird.

Verse 11 (चौपाई)

मुदित महिपति मंदिर आए। सेवक सचिव सुमंत्रु बोलाए।। कहि जयजीव सीस तिन्ह नाए। भूप सुमंगल बचन सुनाए।। जौं पाँचहि मत लागै नीका। करहु हरषि हियँ रामहि टीका।। मंत्री मुदित सुनत प्रिय बानी। अभिमत बिरवँ परेउ जनु पानी।। बिनती सचिव करहि कर जोरी। जिअहु जगतपति बरिस करोरी।। जग मंगल भल काजु बिचारा। बेगिअ नाथ न लाइअ बारा।। नृपहि मोदु सुनि सचिव सुभाषा। बढ़त बौंड़ जनु लही सुसाखा।।

Der erfreute König kam zum Palast und rief seine Diener, Ratgeber und Sumantra. Er wünschte ihnen Sieg und langes Leben, und sie verneigten ihre Häupter; der König sprach Worte guten Omen. Wenn der Rat aller fünf von euch gut ist, dann setzt freudig das Tilak auf Ramas Stirn. Die Minister waren erfreut, seine gnädigen Worte zu hören; ihr heimlicher Wunsch wurde erfüllt, wie Wasser auf ausgedörrtem Land. Die Ratgeber flehten mit gefalteten Händen: Mögest du leben, O Herr der Welt, für Millionen von Jahren. Für das Wohl der Welt und einen guten Zweck wurde dies erwogen; säume nicht, O Herr, lass keinen Aufschub sein. Als der König die schöne Rede der Ratgeber hörte, wuchs seine Freude wie ein Baum, der frische Triebe empfangen hat.

Verse 12 (दोहा/सोरठा)

कहेउ भूप मुनिराज कर जोइ जोइ आयसु होइ। राम राज अभिषेक हित बेगि करहु सोइ सोइ।।5।।

Der König sprach: O Weiser, welcher Befehl auch immer gegeben wird, vollbringe alles sogleich für die Weihe von Ramas Herrschaft.

Verse 13 (चौपाई)

हरषि मुनीस कहेउ मृदु बानी। आनहु सकल सुतीरथ पानी।। औषध मूल फूल फल पाना। कहे नाम गनि मंगल नाना।। चामर चरम बसन बहु भाँती। रोम पाट पट अगनित जाती।। मनिगन मंगल बस्तु अनेका। जो जग जोगु भूप अभिषेका।। बेद बिदित कहि सकल बिधाना। कहेउ रचहु पुर बिबिध बिताना।। सफल रसाल पूगफल केरा। रोपहु बीथिन्ह पुर चहुँ फेरा।। रचहु मंजु मनि चौकें चारू। कहहु बनावन बेगि बजारू।। पूजहु गनपति गुर कुलदेवा। सब बिधि करहु भूमिसुर सेवा।।

Freudig sprach der Weise sanfte Worte: Bringt alle Dinge herbei, die schwer zu erlangen sind. Kräuter, Wurzeln, Blumen, Früchte und Tücher; nennt und zählt die vielen glückverheißenden Dinge. Wedel, Gewänder vieler Art, Seiden und feine Stoffe von zahllosen Sorten. Edelsteine und viele glückverheißende Gegenstände, alles, was für die Weihe eines Königs angemessen ist. Er verkündete ihnen alle aus den Veden bekannten Verfahren und hieß sie verschiedene Pavillons in der Stadt errichten. Pflanzt fruchttragende Mangobäume, Betelpalmen und Bananenbäume entlang der Straßen auf allen vier Seiten der Stadt. Bereitet schöne juwelenbesetzte Plätze und anmutige Höfe zu; heißt die Märkte ohne Verzug fertiggestellt werden. Verehrt Ganesha, den Guru und die Familiengottheiten; vollbringt alle Dienste für den König des Landes.

Verse 14 (दोहा/सोरठा)

ध्वज पताक तोरन कलस सजहु तुरग रथ नाग। सिर धरि मुनिबर बचन सबु निज निज काजहिं लाग।।6।।

Errichtet Fahnen, Banner, Torbögen und Giebel; schmückt Pferde, Wagen und Elefanten. Die Worte des großen Weisen im Herzen tragend, machte sich jeder an seine eigene Aufgabe.

Verse 15 (चौपाई)

जो मुनीस जेहि आयसु दीन्हा। सो तेहिं काजु प्रथम जनु कीन्हा।। बिप्र साधु सुर पूजत राजा। करत राम हित मंगल काजा।। सुनत राम अभिषेक सुहावा। बाज गहागह अवध बधावा।। राम सीय तन सगुन जनाए। फरकहिं मंगल अंग सुहाए।। पुलकि सप्रेम परसपर कहहीं। भरत आगमनु सूचक अहहीं।। भए बहुत दिन अति अवसेरी। सगुन प्रतीति भेंट प्रिय केरी।। भरत सरिस प्रिय को जग माहीं। इहइ सगुन फलु दूसर नाहीं।। रामहि बंधु सोच दिन राती। अंडन्हि कमठ ह्रदउ जेहि भाँती।।

Welcher Befehl der Herr der Weisen auch immer jemandem gab, genau diese Aufgabe führte er als Erstes aus. Der König verehrt Brahmanen, Heilige und Götter und vollbringt Taten, die Wohlfahrt und Nutzen für Rama bringen. Als Ayodhya von Ramas glückverheißender Weihe hörte, war es erfüllt vom Klang der Instrumente und großer Freude. Ramas und Sitas Körper zeigten glückverheißende Zeichen; ihre schönen Glieder zitterten vor guten Omen. Durch Liebe erregt, sprachen sie miteinander; dies waren Anzeichen für Bharatas Kommen. Viele Tage waren in großer Erwartung vergangen; die Zeichen gaben Gewissheit über ein Treffen mit dem Geliebten. Es gibt keinen in der Welt, der so lieb ist wie Bharata; dies ist die Frucht der Zeichen, und es gibt keine andere. Rama denkt Tag und Nacht an seinen Bruder, wie eine Schildkröte ihre Eier in ihrem Herzen birgt.

Verse 16 (दोहा/सोरठा)

एहि अवसर मंगलु परम सुनि रहँसेउ रनिवासु। सोभत लखि बिधु बढ़त जनु बारिधि बीचि बिलासु।।7।।

In diesem glückverheißenden Augenblick, als der Palast vom höchsten Glück hörte, erfreute er sich; er erstrahlte schön, wie der Mond seinen Glanz mehrt, wie der Ozean inmitten seiner Wellen spielt.

Verse 17 (चौपाई)

प्रथम जाइ जिन्ह बचन सुनाए। भूषन बसन भूरि तिन्ह पाए।। प्रेम पुलकि तन मन अनुरागीं। मंगल कलस सजन सब लागीं।। चौकें चारु सुमित्राँ पुरी। मनिमय बिबिध भाँति अति रुरी।। आनँद मगन राम महतारी। दिए दान बहु बिप्र हँकारी।। पूजीं ग्रामदेबि सुर नागा। कहेउ बहोरि देन बलिभागा।। जेहि बिधि होइ राम कल्यानू। देहु दया करि सो बरदानू।। गावहिं मंगल कोकिलबयनीं। बिधुबदनीं मृगसावकनयनीं।।

Diejenigen, die zuerst gingen und die Nachricht verkündeten, erhielten Schmuck und Gewänder im Überfluss. Von Liebe erregt, Körper und Geist voller Zuneigung, wurden sie alle zu glückverheißenden Gefäßen der Freude. Sumitras Gemächer waren schön geschmückt, auf verschiedene Weise mit juwelenbesetzten Verzierungen, höchst anmutig. Ramas Mutter, voller Freude, gab reichliche Geschenke an Brahmanen und ließ sie frohlocken. Sie verehrte die Dorfgottheiten, Götter und Nagas und sprach wiederum: Gib mir einen glücklichen Sohn. Auf welche Weise auch immer Ramas Wohlergehen erlangt werden mag, zeige Erbarmen und gewähre diesen Segen. Kuckucke und andere Vögel sangen glückverheißende Lieder; mondgesichtige Frauen und rehäugige Mädchen freuten sich.

Verse 18 (दोहा/सोरठा)

राम राज अभिषेकु सुनि हियँ हरषे नर नारि। लगे सुमंगल सजन सब बिधि अनुकूल बिचारि।।8।।

Als sie von Ramas königlicher Weihe hörten, freuten sich Männer und Frauen in ihren Herzen; alle guten Menschen begannen glückverheißende Feiern und erwogen, was auf jede Weise förderlich sei.

Verse 19 (चौपाई)

तब नरनाहँ बसिष्ठु बोलाए। रामधाम सिख देन पठाए।। गुर आगमनु सुनत रघुनाथा। द्वार आइ पद नायउ माथा।। सादर अरघ देइ घर आने। सोरह भाँति पूजि सनमाने।। गहे चरन सिय सहित बहोरी। बोले रामु कमल कर जोरी।। सेवक सदन स्वामि आगमनू। मंगल मूल अमंगल दमनू।। तदपि उचित जनु बोलि सप्रीती। पठइअ काज नाथ असि नीती।। प्रभुता तजि प्रभु कीन्ह सनेहू। भयउ पुनीत आजु यहु गेहू।। आयसु होइ सो करौं गोसाई। सेवक लहइ स्वामि सेवकाई।।

Dann rief der König Vasishtha und sandte ihn zu Ramas Wohnstatt, um Unterweisung zu geben. Als der Herr der Raghus vom Kommen des Guru hörte, ging er zur Tür und verneigte sein Haupt zu seinen Füßen. Ehrerbietig bot er Arghya dar und führte ihn ins Haus, ehrte und verehrte ihn auf sechzehn Arten. Dann nahm er seine Füße, zusammen mit Sita, und Rama sprach, seine lotusgleichen Hände faltend. Das Kommen des Herrn zum Haus des Dieners ist die Wurzel allen Glücks und der Zerstörer allen Unglücks. Doch ist es angemessen, mit Liebe zu fragen: Welche Aufgabe soll der Diener vollbringen? Solch ist die Art des Herrn. Du hast deine Herrschermacht abgelegt und Zuneigung als Meister gezeigt; heute ist dieses Haus geheiligt. Welcher Befehl auch immer gegeben wird, den werde ich ausführen, O Herr; der Diener findet seinen Dienst am Herrn.

Verse 20 (दोहा/सोरठा)

सुनि सनेह साने बचन मुनि रघुबरहि प्रसंस। राम कस न तुम्ह कहहु अस हंस बंस अवतंस।।9।।

Als sie die Worte des Weisen hörte, voller Zuneigung und sanftem Rat, lobend den Herrn der Raghus, fragte Sita: Warum sprecht ihr nicht so von Rama? Er ist der Schmuck der schwanengleichen Linie der Raghus.