सा त्वं धर्मपरा नित्यं दृष्टलोक परावरा।नार्हसे विप्रियं वक्तुं दुखिःताऽपि सुदुःखितम्।।।।
sā tvaṃ dharmaparā nityaṃ dṛṣṭaloka-parāvarā |
nārhase vipriyaṃ vaktuṃ duḥkhitā ’pi suduḥkhitam ||
Du bist stets dem Dharma ergeben und hast die Höhen und Tiefen der Welt gesehen; darum ziemt es dir, auch in eigener Trauer, nicht hart zu sprechen zu dem, den Kummer noch mehr zermalmt.
You always adhere to righteousness. You have seen both the extremes (good and bad) of this world. Athough you yourself are in grief it does not behove you to speak unpleasant words to one who is suffering from a greater grief.
Dharma is expressed as vāg-dharma (ethical speech): even justified anger should not become cruel speech, especially toward someone already suffering.
Daśaratha anticipates or responds to Kausalyā’s painful reproach and asks her to restrain harsh words, citing her lifelong dharmic disposition.
Self-restraint and compassion in speech—responding to grief with measured words rather than further injury.