कुजम्भस्य रथो युक्तः पिशाचवदनैः खरैः रथस्तु महिषस्योष्ट्रैर् गजस्य तु तुरंगमैः //
kujambhasya ratho yuktaḥ piśācavadanaiḥ kharaiḥ rathastu mahiṣasyoṣṭrair gajasya tu turaṃgamaiḥ //
Kujambhas Wagen war mit Eseln angeschirrt, deren Gesichter denen von piśācas (Ghulwesen) glichen. Mahishas Wagen war mit Kamelen bespannt, der Wagen Gajas hingegen mit Pferden.
This verse does not discuss Pralaya; it belongs to iconographic description, specifying how certain beings’ chariots should be shown with particular draft animals.
Indirectly, it supports dharmic patronage: kings and householders funding temples or images should follow śāstric specifications so that commissioned icons and reliefs conform to Purāṇic norms.
It provides pratima-lakṣaṇa detail used by sculptors and temple planners—what animals to depict as the yoked team for specific chariots—helping maintain canonical consistency in temple art and ritual visualization.