Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
एकैकं वा पितॄणाञ्च देवानाञ्च स्वशक्तितः । तथा मातामहानाञ्च तुल्यं वा वैश्वदेविकम् ॥
ekaikaṃ vā pitṝṇāñ ca devānāñ ca svaśaktitaḥ / tathā mātāmahānāñ ca tulyaṃ vā vaiśvadevikam
Je nach eigener Fähigkeit kann man getrennte Opfergaben darbringen—je eine—für die Pitṛs (Ahnen) und für die Devas (Götter); ebenso je eine für die mütterlichen Ahnen (mātāmahas). Oder man vollzieht eine einzige, gleichwertige Vaiśvadeva-Darbringung, die sie alle gemeinsam umfasst.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "dharma", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Dharma is to be practiced with sincerity and proportionality: the text explicitly allows ritual performance ‘according to capacity’ (svaśaktitaḥ), emphasizing intention and regularity over extravagance, while still honoring Devas, Pitṛs, and maternal lineage.
Primarily ‘Vṛtti/Ācāra’ material (practical dharma) rather than the five classical topics; within Purāṇic classification it aligns most closely with guidance that supports ‘Manvantara’ social order (dharma in human life), though it is not narrating a Manvantara event.
Balancing separate offerings versus a unified Vaiśvadeva can symbolize integrating one’s obligations (ṛṇa)—to gods and ancestors—into a single harmonized sacrificial intention, reflecting inner unification of duties.