Shloka 2
Uttarā-Pratigrahaṇa and Abhimanyu–Uttarā Vivāha
Virāṭa-parva, Adhyāya 67
वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! इस प्रकार बैल-सी विशाल आँखोंवाले अर्जुन उस समय युद्धमें कौरवोंको जीतकर विराटका वह महान् गोधन लौटा लाये ।। गतेषु च प्रभग्नेषु धार्तराष्ट्रेषु सर्वत: । वनान्निष्क्रम्य गहनाद् बहवः कुरुसैनिका:,क्षुत्पिपासापरिश्रान्ता विदेशस्था विचेतस: । जब कौरव-दलके लोग चले गये या इधर-उधर सब दिशाओंमें भाग गये, उस समय बहुत-से कौरवसैनिक जो घने जंगलमें छिपे हुए थे, वहाँसे निकलकर डरते-डरते अर्जुनके पास आये। उनके मनमें भय समा गया था। वे भूखे-प्यासे और थके-माँदे थे। परदेशमें होनेके कारण उनके हृदयकी व्याकुलता और बढ़ गयी थी। वे उस समय केश खोले और हाथ जोड़े हुए खड़े दिखायी दिये
vaiśampāyana uvāca | gateṣu ca prabhagneṣu dhārtarāṣṭreṣu sarvataḥ | vanān niṣkramya gahanād bahavaḥ kurusainikāḥ | kṣutpipāsāpariśrāntā videśasthā viceṭasaḥ |
Vaiśampāyana sprach: „O Janamejaya, so war es: Arjuna, mit Augen wie die eines Stieres, besiegte damals im Kampf die Söhne Dhṛtarāṣṭras und brachte Virāṭas großes Vieh wieder zurück.“ Als die Dhārtarāṣṭras abgezogen waren oder in alle Richtungen fliehend auseinanderstoben, kamen viele Kuru-Soldaten, die sich im dichten Wald verborgen hatten, hervor und näherten sich Arjuna voller Furcht. Von Hunger und Durst erschöpft und in fremdem Land, waren ihre Sinne verwirrt und ihr Geist unruhig.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human cost of war beyond victory and defeat: routed soldiers become fearful, hungry, and disoriented—especially in unfamiliar territory. It implicitly invites restraint and compassion from the victor, reminding that dharma in warfare includes how one treats the defeated and helpless.
After the Kaurava forces have been defeated and scattered, soldiers who had hidden in the dense forest emerge. Weak from hunger and thirst and unsettled because they are in a foreign land, they approach the victorious side (contextually Arjuna) in fear.