Shloka 10
आचार्य-क्षमा, देśa–kāla-नīti, तथा भेद-दोषः
Teacher-Reconciliation, Timing-Policy, and the Fault of Factionalism
संस्थाप्य चाश्वान् कौन्तेय: समुद्यम्य च रश्मिभि: । उत्तरं च परिष्वज्य समाश्चासयदर्जुन:,तब कुन्तीनन्दन अर्जुनने स्वयं रास खींचकर घोड़ोंको खड़ा किया और उत्तरको हृदयसे लगाकर धीरज बाँधाया
saṁsthāpya cāśvān kaunteyaḥ samudyamya ca raśmibhiḥ | uttaraṁ ca pariṣvajya samāśvāsayad arjunaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Dann beruhigte Arjuna, der Sohn Kuntīs, die Pferde und nahm die Zügel fest in die Hand. Er umarmte Uttara und sprach ihm Mut zu. Angesichts von Furcht und nahender Schlacht zeigt Arjunas Verhalten kṣatriyische Standhaftigkeit, verbunden mit Mitgefühl: Stärke nicht als Härte, sondern als schützende Führung, die Mut und rechte Entschlossenheit wiederherstellt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True strength in dharma includes steadiness under pressure and compassionate support for the fearful. Arjuna combines practical readiness (controlling the horses and reins) with humane reassurance (embracing Uttara), showing leadership that restores courage rather than shaming weakness.
As the confrontation approaches, Arjuna takes charge of the chariot team by steadying the horses and holding the reins, then embraces Prince Uttara—who is anxious—and encourages him, preparing him mentally and morally to face the situation.