Shloka 8
Bhīma–Draupadī Saṃvāda on Restraint, Protection, and the Kīcaka Threat
Virāṭa-parva, Adhyāya 20
स्थितं पूर्व जल॑ यत्र पुनस्तत्रैव गच्छति । इति पर्यायमिच्छन्ती प्रतीक्षे उदयं पुन:,पानी जहाँ पहले स्थिर होता है, वह फिर भी वहीं ठहरता है। इस क्रमको चाहती हुई मैं पुनः अभ्युदयकालकी प्रतीक्षा करती हूँ
sthitaṁ pūrvaṁ jalaṁ yatra punas tatraiva gacchati | iti paryāyam icchantī pratīkṣe udayaṁ punaḥ ||
„Wo das Wasser zuerst zur Ruhe kommt, dorthin kehrt es zurück und setzt sich wieder. In Sehnsucht nach diesem wiederkehrenden Lauf warte ich abermals auf die Zeit des Aufstiegs — auf erneuerten Wohlstand.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses the image of water returning to its resting place to express faith in recurring order: after decline, conditions can return to stability. Ethically it commends patience and steadiness—enduring hardship while awaiting a rightful renewal rather than abandoning hope or dharma.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker (in feminine voice) reflects on the way things recur in cycles and declares that, wishing for that natural return, she waits again for “udaya”—a renewed rise or favorable turn of time.