Shloka 47
द्रौपद्याः भीमसेन-प्रबोधनम्
Draupadī Awakens Bhīmasena
शुशुभे वदनं तस्या रुदत्या: सुचिरं तदा । मेघलेखाविनिर्मुक्ते दिवीव शशिमण्डलम्,उस समय रोती हुई द्रौपदीका मुख इस प्रकार सुशोभित हो रहा था, मानो आकाशमें मेघमालाके आवरणसे मुक्त चन्द्रबिम्ब शोभा पा रहा हो
śuśubhe vadanaṃ tasyā rudatyāḥ suciraṃ tadā | meghalekhāvinirmukte divīva śaśimaṇḍalam ||
Vaiśampāyana sprach: Zu jener Zeit, selbst während Draupadī weinte, leuchtete ihr Antlitz lange — wie die Mondscheibe am Himmel, wenn sie aus den verhüllenden Wolkenstreifen hervortritt. Das Bild betont ihre innere Würde und Standhaftigkeit inmitten von Demütigung und Not: Kummer mag die Tugend nur vorübergehend bedecken, doch ihren Glanz nicht auslöschen.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that inner nobility and dharmic strength can remain luminous even in grief. Like the moon revealed when clouds part, Draupadī’s dignity is portrayed as enduring beneath temporary coverings of sorrow and adversity.
Vaiśampāyana describes Draupadī at a moment of distress: she is crying, yet her face still appears strikingly radiant. The narrator uses a poetic comparison to the moon emerging from cloud-streaks to emphasize her presence and moral stature despite suffering.