Lokapāla-samāgamaḥ—Arjuna Receives Astras from the World-Guardians
Book 3, Chapter 42
नभो वितिमिरं कुर्वज्जलदान् पाटयन्निव । दिश: सम्पूरयन् नादैर्महामेघरवोपमै:,वह रथ आकाशको अन्धकारशून्य मेघोंकी घटाको विदीर्ण और महान् मेघकी गर्जनाके समान गम्भीर शब्दसे दिशाओंको परिपूर्ण-सा कर रहा था
vaiśampāyana uvāca | nabho vitimiraṃ kurvaj jaladān pāṭayann iva | diśaḥ sampūrayan nādair mahāmegharavopamaiḥ |
Vaiśampāyana sagte: „Jener Wagen schien den Himmel von Dunkelheit zu befreien, als risse er die Massen der Regenwolken auseinander; und mit seinem tiefen, donnergleichen Dröhnen — wie das Grollen großer Wolken — erfüllte er alle Himmelsrichtungen mit Klang.“
वैशम्पायन उवाच
The verse primarily serves as evocative narrative description rather than direct moral instruction; it highlights how extraordinary power can be portrayed through cosmic and natural imagery, prompting reverence and attentiveness to significant turns in the story.
Vaiśampāyana describes a chariot moving with such force and resonance that it seems to clear the sky of gloom, split cloud-masses, and fill all directions with a deep thunder-like sound—signaling a momentous arrival or movement.