Shloka 22
त॑ तु कुण्डलिनं दृष्टवा वर्मणा च समन्वितम् | अवध्यं समरे मत्वा पर्यतप्यद् युधिषछ्िर:,उसे दिव्य कुण्डल और कवचसे संयुक्त देख युद्धमें अवध्य जानकर राजा युधिष्ठिर सदा संतप्त होते रहते थे
taṁ tu kuṇḍalinaṁ dṛṣṭvā varmaṇā ca samanvitam | avadhyaṁ samare matvā paryatapyad yudhiṣṭhiraḥ ||
Vaiśaṃpāyana sprach: Als Yudhiṣṭhira ihn mit den göttlichen Ohrringen geschmückt und mit Rüstung versehen sah, hielt er ihn im Kampf für unbezwingbar; und da er dies im Herzen trug, blieb der König unablässig bekümmert—sein Geist beschwert von der sittlichen Last eines Krieges, in dem ein solcher Gegner jenseits aller Niederlage zu stehen schien.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and psychological weight borne by a dharmic ruler: when an opponent appears invulnerable, the king’s distress is not merely strategic but ethical—war becomes a source of inner torment when it seems to demand impossible or unrighteous means to overcome.
Vaiśaṃpāyana narrates that Yudhiṣṭhira sees a warrior marked by divine earrings and armor and concludes that he cannot be slain in battle; this perception makes Yudhiṣṭhira continually anxious and sorrowful.