Shloka 56
Ajñātavāsa-saṅkalpaḥ — Yudhiṣṭhira’s Resolve and Dhaumya’s Exempla on Concealment
मार्कण्डेयजी कहते हैं--युधिष्ठिर! तदनन्तर “तथास्तु” कहकर सूर्यपुत्र धर्मराज यमने सत्यवानका बन्धन खोल दिया और प्रसन्नचित्त होकर सावित्रीसे इस प्रकार कहा-- एष भटद्रे मया मुक्तो भर्ता ते कुलनन्दिनि । (तोषितो<हं त्वया साध्थवि वाक्यैर्थर्मार्थसंहितै: ।) अरोगस्तव नेयश्न सिद्धार्थ: स भविष्यति,// 'भद्रे! यह ले, मैंने तेरे पतिको छोड़ दिया। कुलनन्दिनी! तूने अपने धर्मार्थियुक्त वचनोंद्वारा मुझे पूर्ण संतुष्ट कर दिया है। साध्वी! यह सत्यवान् नीरोग, सफल-मनोरथ तथा तेरे द्वारा ले जानेयोग्य हो गया
mārkaṇḍeya uvāca— yudhiṣṭhira! tadanantaram “tathāstu” iti uktvā sūryaputraḥ dharmarājaḥ yamaḥ satyavataḥ bandhanaṃ mocayām āsa, prasannacitto bhūtvā sāvitryai ca evam uvāca— eṣa bhadre mayā mukto bhartā te kulanandini; toṣito ’haṃ tvayā sādhvi vākyair dharmārthasaṃhitaiḥ; arogaḥ tava neyaś ca siddhārthaḥ sa bhaviṣyati.
Mārkaṇḍeya sprach: „Yudhiṣṭhira, darauf sagte Yama — der Sohn der Sonne und Herr des Dharma — ‘Tathāstu: So sei es’, und löste Satyavān von seinen Fesseln. Mit erfreutem Herzen sprach er zu Sāvitrī: ‘Edle Frau, ich habe deinen Gatten freigegeben. O Wonne deines Geschlechts, deine Worte, verbunden mit Dharma und rechtem Zweck, haben mich völlig zufrieden gestellt. O Tugendhafte, Satyavān wird frei von Krankheit sein, seine Ziele werden sich erfüllen, und er wird würdig sein, dass du ihn zurückführst.’“
यम उवाच