Shloka 14
Karṇa-kuṇḍala-kavaca-jijñāsā; Kuntibhoja’s hospitality and Pṛthā’s appointment (कर्णकुण्डलकवचजिज्ञासा)
विभीषण: प्रहस्तं च प्रहस्तश्न विभीषणम् । खगपत्रै: शरैस्तीक्ष्णैरभ्यवर्षद् गतव्यथ:,इधर विभीषण प्रहस्तपर और प्रहस्त विभीषणपर पंखयुक्त तीखे बाणोंकी वर्षा करने लगे। उन दोनोंमेंसे कोई भी व्यथाका अनुभव नहीं करता था
Vibhīṣaṇaḥ Prahastaṃ ca Prahastaś ca Vibhīṣaṇam | khagapatraiḥ śarais tīkṣṇair abhyavarṣad gatavyathaḥ ||
Mārkaṇḍeya sprach: Vibhīṣaṇa ließ scharfe, befiederte Pfeile auf Prahasta niederregnen, und Prahasta seinerseits auf Vibhīṣaṇa. Doch keiner von beiden zeigte Schmerz oder Wanken—jeder stand fest im Toben der Schlacht und veranschaulichte, wie der Krieg den Willen verhärten kann, wenn Pflicht und Treue als höchstes gelten.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under pressure: in violent conflict, warriors may become 'gatavyatha'—unshaken by pain—showing how commitment to one’s chosen duty or allegiance can steel the mind, for good or ill.
Vibhīṣaṇa and Prahasta exchange volleys of sharp, feathered arrows, each showering the other, and neither appears to suffer or falter.