Shloka 8
दुर्योधनस्य प्रायोपवेशः — शकुनिसान्त्वनम् तथा कृत्याह्वानम्
Duryodhana’s Fast: Śakuni’s Consolation and the Summoning of a Kṛtyā
“उन सब बातोंपर तथा और भी पाण्डवोंके लिये जो विलाप किया गया है, उसपर विचार करके मैं किसी निश्चयपर नहीं पहुँच पाता कि द्वैतवनमें चलूँ या न चलूँ ।। ममापि हि महान् हर्षो यदहं भीमफाल्गुनौ । क्लिष्टावरण्ये पश्येयं कृष्णया सहिताविति,“यदि मैं भीमसेन तथा अर्जुनको द्रौपदीके साथ वनमें क्लेश उठाते देख सकूँ, तो मुझे भी बड़ी प्रसन्नता होगी
vaishampāyana uvāca | tāsu sarvāsu vārtāsu tathānyac ca yudhiṣṭhiram prati pāṇḍavānāṃ vilāpiteṣu ca vicārya nāhaṃ niścayaṃ prāpnomi dvaitavanaṃ gaccheyaṃ na vā | mamāpi hi mahān harṣo yad ahaṃ bhīma-phālgunaū kliṣṭāraṇye paśyeyaṃ kṛṣṇayā sahitāv iti |
Vaiśampāyana sprach: Wenn ich über all diese Berichte nachsinne—und über das weitere Klagen, das um der Pāṇḍavas willen erhoben wurde—gelange ich zu keinem festen Entschluss, ob ich in den Dvaita-Wald gehen soll oder nicht. Und doch würde auch mich große Freude erfüllen, könnte ich Bhīma und Phālguna (Arjuna) zusammen mit Kṛṣṇā (Draupadī) sehen, wie sie die Mühen der Wildnis ertragen—ihre Prüfung teilend und ihre Standhaftigkeit im Leiden bezeugend.
वैशम्पायन उवाच