Shloka 22
Duryodhana’s Śaraṇāgati and the Pāṇḍavas’ Resolve
Gandharva Encounter
तेन वीरेण शुशुभे स शैल: शुभकानन: । आदित्येनेवांशुमता मन्दरश्वलारुकन्दर:,जैसे अंशुमाली सूर्यके उदयसे मनोहर कन्दरावाले मन्दराचलकी शोभा होती है, उसी प्रकार वीरवर स्कन्दके निवाससे सुन्दर वनवाले उस श्वेतगिरिकी शोभा बढ़ गयी थी
tena vīreṇa śuśubhe sa śailaḥ śubhakānanaḥ | ādityenevāṃśumatā mandaraś cārukandaraḥ ||
Jener Berg, geschmückt mit glückverheißenden Wäldern, erstrahlte umso mehr durch die Gegenwart dieses Helden. Wie der Mandara mit seinen lieblichen Höhlen beim Aufgang der strahlenreichen Sonne leuchtend wird, so wuchs auch die Schönheit des Śvetagiri, als der vornehmste Held Skanda ihn zu seinem Wohnsitz machte.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the presence of a great and virtuous power (here, the heroic Skanda) enhances the splendor of a place—suggesting that excellence and sanctity are not merely inherent but are intensified by association with the noble, much as sunlight reveals and magnifies natural beauty.
Mārkaṇḍeya describes a mountain landscape: Śvetagiri, rich in fine forests, becomes especially radiant because Skanda dwells there. The poet reinforces this with a simile: Mandara shines when the sun rises, so Śvetagiri shines with Skanda’s residence.