Shloka 2
अध्याय १९० — वामदेव-वाम्य-वृत्तान्तः
The Vāmadeva Horses Episode and the Ethics of Promise
पितृभक्तो$सि विप्रर्षे मां चैव शरणं गत: । ततो दृष्टो$स्मि ते साक्षाद् ब्रह्मचर्य च ते महत्,ब्रह्मर्ष! तुम पितृभक्त हो, मेरी शरणमें आये हो और तुमने महान् ब्रह्मचर्यका पालन किया है। इन्हीं सब कारणोंसे तुम्हें मेरे साक्षात् स््वरूपका दर्शन हुआ
pitṛbhakto ’si viprarṣe māṃ caiva śaraṇaṃ gataḥ | tato dṛṣṭo ’smi te sākṣād brahmacaryaṃ ca te mahat, brahmarṣe ||
„O bester der Weisen unter den Brāhmaṇas, du bist deinen Ahnen (pitṛ) ergeben und hast auch bei mir Zuflucht genommen. Darum bin ich dir unmittelbar erschienen; und auch deine große Übung des brahmacarya, o brahmarṣi, war eine entscheidende Ursache. Durch diese Tugenden—Ahnenfrömmigkeit, Hingabe und die Disziplin der Keuschheit—wurde dir die Schau meiner offenbaren Gestalt gewährt.“
देव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that divine grace and direct spiritual experience (darśana) are grounded in ethical and devotional disciplines: honoring one’s ancestors (pitṛbhakti), taking refuge in the divine (śaraṇāgati), and maintaining rigorous self-control, especially brahmacarya.
A deity addresses a sage and explains why the sage has been granted a direct vision: the sage’s devotion to the forefathers, his surrender to the deity, and his great practice of brahmacarya together have made him worthy of this encounter.