Shloka 12
Adhyāya 112: Ṛṣyaśṛṅga’s Description of an Exemplary Brahmacārī
Ascetic Presence and Vow-Practice
स मे समाश्शलिष्य पुन: शरीरं जटासु गृह्माभ्यवनाम्य वक्त्रम् । वक्त्रेण वक्त्र प्रणिधाय शब्दं चकार तन्मे5जनयत् प्रहर्षम्,वह बार-बार मेरे शरीरका आलिंगन करके मेरी जटा पकड़ लेता और मेरे मुखको झुकाकर उसपर अपना मुख रख देता था, इस प्रकार मुख-से-मुख मिलाकर उससे एक ऐसा शब्द किया, जिसने मेरे हृदयमें अत्यन्त आनन्द उत्पन्न कर दिया
sa me samāśliṣya punaḥ śarīraṃ jaṭāsu gṛhṇābhyavanāmya vaktram | vaktreṇa vaktraṃ praṇidhāya śabdaṃ cakāra tan me ’janayat praharṣam ||
Immer wieder umschlang er meinen Leib; er packte meine verfilzten Haarsträhnen, beugte mein Gesicht hinab und legte sein eigenes darauf. Mund an Mund gepresst, ließ er einen Laut vernehmen—und der erweckte in meinem Herzen überströmende Freude.
ऋष्यशुड्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of sensory contact to overwhelm the mind; it implicitly points toward dharmic restraint—maintaining clarity, boundaries, and ethical awareness (especially regarding consent) when desire is provoked.
The speaker recounts an episode of repeated physical embrace: the other person grasps his matted hair, bends his face, and presses mouth to mouth, uttering a sound that causes the speaker intense exhilaration.