Shloka 4
देव–विष्णु–संवादः । कालेयगणस्य समुद्राश्रयः । अगस्त्योपसर्पणम्
Devas and Viṣṇu on the Kāleyas; Approach to Agastya
उद्यतप्रतिपिष्टानां खड्गानां वीरबाहुभि: । आसीत् सुतुमुल: शब्द: शरीरेष्वभिपात्यताम्,वीरोंकी भुजाओंके साथ उठे हुए खड्ग शत्रुके शरीरोंपर पड़ते और विपक्षी योद्धओंके घातक प्रहारोंसे टूटकर चूर-चूर हो जाते थे, उस समय उनका अत्यन्त भयंकर शब्द सुन पड़ता था
udyata-pratipiṣṭānāṁ khaḍgānāṁ vīra-bāhubhiḥ | āsīt sutumulaḥ śabdaḥ śarīreṣv abhipātyatām ||
Wenn die mächtigen Arme der Helden die Schwerter erhoben und sie auf die Leiber der Feinde niederschmetterten, erhob sich ein wüstes, tobendes Getöse — das grauenvolle Klirren des Eisens und das Krachen zerbrechender Waffen im tödlichen Schlagwechsel.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves as vivid battlefield narration rather than explicit moral instruction; implicitly, it underscores the harsh reality of kṣatriya warfare—where strength and valor manifest through relentless, often destructive combat.
Warriors lift their swords and strike opponents’ bodies; the impacts produce an extremely loud, terrifying din—suggesting blades clashing, biting into armor or flesh, and even being crushed or shattered amid heavy blows.