Shloka 1
कुन्ती-विलापः तथा गोविन्द-आश्वासनम्
Kuntī’s Lament and Govinda’s Consolation
अपन क्रात बा अर: एकोननवतितमो<ध्याय: श्रीकृष्णका स्वागत, धृतराष्ट्र तथा विदुरके घरोंपर उनका आतिथ्य वैशम्पायन उवाच प्रातरुत्थाय कृष्णस्तु कृतवान् सर्वमाह्विकम् । ब्राह्मणैरभ्यनुज्ञात: प्रययौ नगरं प्रति,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! (उधर वृकस्थलमें) प्रातःकाल उठकर भगवान् श्रीकृष्णने सारा नित्यकर्म पूर्ण किया। फिर ब्राह्मणोंकी आज्ञा लेकर वे हस्तिनापुरकी ओर चले
Vaiśampāyana uvāca: prātar utthāya kṛṣṇas tu kṛtavān sarvam āhvikam | brāhmaṇair abhyanujñātaḥ prayayau nagaraṃ prati ||
Vaiśampāyana sprach: Im Morgengrauen erhob sich Kṛṣṇa und vollzog alle vorgeschriebenen täglichen Riten. Dann, nachdem er die Erlaubnis und den Segen der Brahmanen empfangen hatte, brach er zur Stadt (Hastināpura) auf. Die Erzählung betont diszipliniertes Handeln und Achtung vor religiösem Rat selbst inmitten einer dringenden politischen und ethischen Krise.
वैशम्पायन उवाच