Shloka 26
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
इस प्रकार जो समस्त भूतोंमें परमात्माको निरन्तर देखता है, वह ऐसी दृष्टि प्राप्त होनेके अनन्तर अन्यान्य विषयभोगोंमें आसक्त मनुष्योंके लिये क्या शोक करे? ।।
yaḥ sarvabhūteṣu paramātmānaṁ nirantaraṁ paśyati, sa tādṛśīṁ dṛṣṭiṁ prāpya viṣayabhogeṣu āsaktān manuṣyān prati kiṁ śocet? yathodapāne mahati sarvataḥ samplutodake, evaṁ sarveṣu vedeṣu ātmānam anujānataḥ.
Wer unablässig das höchste Selbst in allen Wesen schaut—nachdem er diese Schau erlangt hat—welchen Grund hätte er noch, um um Menschen zu trauern, deren Geist am Genuss vergänglicher Dinge haftet? Wie ein kleiner Brunnen unbedeutend wird, wenn ringsum ein gewaltiges Wassermeer alles überflutet, so sind für den, der das Selbst wahrhaft erkennt, die vielen Lehren der Veden gewissermaßen bereits umfasst und erfüllt.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Steady perception of the Supreme Self in all beings dissolves grief and weakens attachment to sense-enjoyments; for the knower of the Self, the essential purpose of Vedic instruction is already realized, like a well rendered unnecessary by abundant water.
Sanatsujāta is instructing (in the Udyoga Parva dialogue) on liberation-oriented wisdom: he contrasts the Self-knower’s unshaken clarity with the ordinary person’s fixation on transient pleasures, using the well-versus-flood metaphor to show how comprehensive Self-knowledge subsumes ritual and textual multiplicity.