Shloka 26
अध्याय ३९: विदुरेण धृतराष्ट्राय नीत्युपदेशः
Timely Counsel, Association, and Kin-Duty
अधीत्य वेदान् परिसंस्तीर्य चाग्नी- निष्ट्वा यज्ञै: पालयित्वा प्रजाश्न । गोब्राह्मणार्थ शस्त्रपूतान्तरात्मा हतः संग्रामे क्षत्रिय: स्वर्गमेति,वेदोंको पढ़कर, अग्निहोत्रके लिये अग्निके चारों ओर कुश बिछाकर नाना प्रकारके यज्ञोंद्ारय यजन कर और प्रजाजनोंका पालन करके गौ और ब्राह्मणोंके हितके लिये संग्राममें मृत्युको प्राप्त हुआ क्षत्रिय शस्त्रसे अन्तःकरण पवित्र हो जानेके कारण ऊर्ध्वलोकको जाता है
adhītya vedān pari-saṁstīrya cāgnīn iṣṭvā yajñaiḥ pālayitvā prajāś ca | go-brāhmaṇārthaṁ śastra-pūtāntarātmā hataḥ saṅgrāme kṣatriyaḥ svargam eti ||
Vidura sprach: Ein Kṣatriya, der die Veden studiert, das heilige Gras ordnungsgemäß um die Feuer legt und die Feuerriten bewahrt, Opfer vieler Arten vollzieht und seine Untertanen schützt—wenn er dann im Kampf für das Wohl der Kühe und der Brāhmaṇas fällt, erlangt sein durch die Zucht der Waffen geläutertes Inneres den Himmel.
विदुर उवाच
Educational Q&A
Vidura defines righteous kṣatriya conduct as a complete dharmic life: Vedic learning, maintenance of sacred fires, performance of sacrifices, and protection of subjects. Only when battle is undertaken for the protection of cows and brāhmaṇas—and as part of this broader duty—does death in war become spiritually meritorious, leading to svarga.
In the Udyoga Parva’s counsel-filled context, Vidura is instructing about proper conduct and the moral conditions under which a warrior’s death in battle is considered righteous. He presents an idealized kṣatriya whose prior duties legitimize his final act of fighting and dying for protective purposes.