Shloka 3
Udyoga Parva, Adhyāya 101: Bhogavatī-varṇana, Nāga-vaṃśa-kathana, and Sumukha-vivāha-prastāva
ये सुरभि पृथ्वीके सारतत्त्वसे प्रकट, छः रसोंके सारभागसे संयुक्त एवं सर्वोत्तम, अनिर्वचनीय एकरसरूप क्षीरको सदा अपने स्तनोंसे प्रवाहित करती रहती हैं ।। अमृतेनाभितृप्तस्य सारमुद्गिरत: पुरा । पितामहस्य वदनादुदतिष्ठ दनिन्दिता
amṛtenābhitṛptasya sāram udgirataḥ purā | pitāmahasya vadanād udatīṣṭha daninditā ||
Nārada sprach: „Einst, als der Ahnvater (Brahmā), vom amṛta völlig gesättigt, die Essenz (der Schöpfung) aussprach, erhob sich aus seinem Mund—o Tadelloser—jene wunderbare, unvergleichliche Milch: von einem einzigen Geschmack und doch erhaben, die unaufhörlich aus den Zitzen Surabhīs, der göttlichen Kuh, strömt. Dies ruft in Erinnerung, dass die Nahrung der Welt in einer reinen, lebensspendenden Essenz gründet, die Dharma und Wohlergehen trägt.“
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames nourishment (milk/essence) as divinely sourced and intrinsically pure, suggesting that sustaining life and social order depends on preserving what is ‘sāra’—the best, ethical essence—rather than pursuing mere power or conflict.
Nārada recounts an ancient origin account: from Brahmā, satisfied with amṛta and speaking forth the essence, a wondrous substance (linked with Surabhi’s ever-flowing milk) is said to have arisen, emphasizing a sacred provenance for life-sustaining abundance.