Shloka 5
जनमेजयने पूछा--ब्रह्मन! महात्मा भीष्म और द्रोण, राजा धुृतराष्ट्र, विराट, ट्रुपद, शंख, उत्तर, धृष्टकेतु, जयत्सेन, राजा सत्यजित्द् दुर्योधनके पुत्र, सुबलपुत्र शकुनि, कर्णके पराक्रमी पुत्र, राजा जयद्रथ तथा घटोत्कच आदि तथा दूसरे जो नरेश यहाँ नहीं बताये गये हैं और जिनका नाम लेकर यहाँ वर्णन किया गया है, वे सभी तेजस्वी शरीर धारण करनेवाले वीर राजा स्वर्गलोकमें कितने समयतक एक साथ रहे? यह मुझे बताइये ।। आहोस्विछाश्रृतं स्थान तेषां तत्र द्विजोत्तम | अन्ते वा कर्मणां कां ते गतिं प्राप्ता नरर्षभा:,द्विजश्रेष्ठ! क्या उन्हें वहाँ सनातन स्थानकी प्राप्ति हुई थी? अथवा कर्मोका अन्त होनेपर वे पुरुषश्रेष्ठ किस गतिको प्राप्त हुए? इति श्रीमहा भारते शतसाहस्रयां संहितायां वैयासिकयां स्वर्गारोहणपर्वणि पउठ्चमो<5 ध्याय: इस प्रकार श्रीमहाभारत नामक व्यासनिर्मित शतसाहसी संहिताके स्व्गरोह्रणपर्वमें पॉचवाँ अध्याय पूरा हुआ
janamejaya uvāca | brahman! mahātmā bhīṣmaś ca droṇaś ca rājā dhṛtarāṣṭro virāṭas trupadaḥ śaṅkha uttaro dhṛṣṭaketur jayatseno rājā satyajit duryodhanasya putrāḥ subalaputraḥ śakuniḥ karṇasya parākramī putrā rājā jayadrathaś ca ghaṭotkacādayaś ca tathāpare ye nṛpā iha nābhihitāḥ yeṣāṃ nāmabhir iha varṇanaṃ kṛtam | te sarve tejasvinaḥ śarīraṃ dhārayamāṇā vīrā rājānaḥ svargaloke kīyantaṃ kālam ekatra samavāsan? etan me brūhi || aho svid āśrutaṃ sthānaṃ teṣāṃ tatra dvijottama | ante vā karmaṇāṃ kāṃ te gatiṃ prāptā nararṣabhāḥ || dvijaśreṣṭha! kiṃ teṣāṃ tatra sanātana-sthāna-prāptiḥ āsīt, athavā karma-kṣaye te puruṣaśreṣṭhāḥ kāṃ gatiṃ prāptāḥ? ||
Janamejaya sprach: „O Brahmane! Bhīṣma und Droṇa, König Dhṛtarāṣṭra, Virāṭa, Drupada, Śaṅkha, Uttara, Dhṛṣṭaketu, Jayatsena, König Satyajit, die Söhne Duryodhanas, Śakuni, der Sohn Subalas, die tapferen Söhne Karṇas, König Jayadratha, Ghaṭotkaca und andere Könige, die hier nicht genannt, doch namentlich geschildert wurden — wie lange weilten all diese heldenhaften Herrscher, die strahlende Leiber trugen, gemeinsam im Himmel? Sage es mir. Und, o Bester der Zweimalgeborenen: erlangten sie dort eine ewige Stätte, oder, als die Früchte ihrer Taten erschöpft waren, welches weitere Geschick erreichten jene Männer, Stiere unter den Menschen?“
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a key Mahābhārata ethical-metaphysical concern: even heavenly reward is typically conditioned by karma and may be temporary; the deeper question is whether any of these heroes attained an eternal state or moved onward once karmic merit was spent.
King Janamejaya, hearing the account of the heroes’ post-war fate, asks the sage to clarify how long the named warriors and kings remained together in heaven and what became of them afterward—whether they stayed permanently or proceeded to another destiny when their karmic results ended.