Shloka 44
स्त्री-विलापः — गान्धार्याः रणभूमिदर्शनं शापवचनं च
Battlefield Lament and Gāndhārī’s Curse
त्वमप्युपस्थिते वर्षे षट्त्रिंशे मधुसूदन । हतज्ञातिहतामात्यो हतपुत्रो वनेचर:,मधुसूदन! आजसे छत्तीसवाँ वर्ष उपस्थित होनेपर तुम्हारे कुटुम्बी, मनन््त्री और पुत्र सभी आपसमें लड़कर मर जायँगे। तुम सबसे अपरिचित और लोगोंकी आँखोंसे ओझल होकर अनाथके समान वनमें विचरोगे और किसी निन्दित उपायसे मृत्युको प्राप्त होओगे
tvam apy upasthite varṣe ṣaṭtriṃśe madhusūdana | hatajñātihatāmātyo hataputro vane-caraḥ ||
Vaiśampāyana sprach: „Auch du, o Madhusūdana, wenn das sechsunddreißigste Jahr herannaht, wirst deine Verwandten erschlagen und deine Minister vernichtet sehen; dein Sohn wird tot sein. Dann wirst du, von niemandem erkannt und den Blicken der Menschen entzogen, wie ein Schutzloser im Wald umherirren und den Tod auf eine verwerfliche Weise finden.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even the most powerful are not exempt from the consequences that unfold after great violence: the verse underscores impermanence and the moral weight of war’s aftermath, where loss, isolation, and a socially ‘censured’ end can befall anyone, reminding listeners to reflect on dharma and restraint.
Vaiśampāyana reports a foretelling addressed to Kṛṣṇa (Madhusūdana): when a specified future time (the thirty-sixth year) arrives, Kṛṣṇa will suffer the destruction of his kin and ministers, lose his son, live in obscurity wandering the forest, and finally die through a blameworthy or disapproved circumstance.