Shloka 4
धृतराष्ट्रस्य उपालम्भः तथा पाण्डव-समाश्वासनम् | Dhṛtarāṣṭra Reproved and the Pāṇḍavas Consoled
तमन्वगात् सुदुःखार्ता द्रौपदी शोककर्शिता । सह पाज्चालयोषिद्धियस्तित्रासन् समागता:,अत्यन्त दुःखसे आतुर और शोकसे दुबली हुई द्रौपदीने भी वहाँ आयी हुई पांचाल- महिलाओंके साथ उनका अनुसरण किया
tam anvagāt suduḥkhārtā draupadī śokakarśitā | saha pāñcālayoṣidbhis tatrāsan samāgatāḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Auch Draupadī—von tiefstem Schmerz überwältigt und vom Kummer ausgezehrt—folgte ihm, begleitet von den Frauen aus Pāñcāla, die sich dort versammelt hatten. Die Szene betont die gemeinschaftliche Last der Nachkriegszeit: Die Überlebenden, besonders die Frauen, gehen gemeinsam in Trauer und Pflicht und legen Zeugnis ab von Verlust und seinen moralischen Folgen.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of war’s consequences: grief is not private alone but shared, and those who survive—especially women—carry the duty of mourning, remembrance, and bearing witness to the human cost that follows adharma and violence.
Draupadī, weakened by sorrow, follows after a central figure (contextually, the one being proceeded after), and she is accompanied by the assembled women of Pāñcāla, indicating a collective movement of mourners in the aftermath of the catastrophe.