Shloka 21
धृतराष्ट्रस्य उपालम्भः तथा पाण्डव-समाश्वासनम् | Dhṛtarāṣṭra Reproved and the Pāṇḍavas Consoled
स तु कोपं समुत्सृज्य गतमन्युर्महामना: । हा हा भीमेति चुक्रोश नृप: शोकसमन्वित:,जब रोषका आवेश दूर हो गया, तब वे महामना नरेश क्रोध छोड़कर शोकमें डूब गये और 'हा भीम! हा भीम!” कहते हुए विलाप करने लगे
sa tu kopaṃ samutsṛjya gatamanyur mahāmanāḥ | hā hā bhīmeti cukrośa nṛpaḥ śokasamanvitaḥ ||
Als der Ansturm des Zorns vorüber war, ließ der edelmütige König seinen Groll fahren und, von Kummer überwältigt, rief er klagend: „Weh, Bhīma! Weh, Bhīma!“—ein Umschlag von Wut zu Trauer, der die moralischen Kosten der Gewalt und die Ohnmacht nach unwiderruflichem Verlust hervorhebt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger is transient but its consequences endure: once rage subsides, grief and remorse can surface, revealing the ethical and emotional cost of destructive action.
The narrator describes a king whose fury has ebbed; he abandons anger and, seized by sorrow, repeatedly cries out to Bhīma in a grief-filled lament.