Shloka 14
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
स्वरेण हृष्टपुष्टेन तुष्टाव मधुसूदनम्,भीष्म: परमधर्मात्मा वासुदेवम थास्तुवत् । ध्यान करते-करते वे हृष्ट-पुष्ट स्वरसे भगवान् मधुसूदनकी स्तुति करने लगे। वाग्वेत्ताओंमें श्रेष्ठ, शक्तिशाली, परम धर्मात्मा भीष्मने हाथ जोड़कर योगेश्वर, पद्मनाभ, सर्वव्यापी, विजयशील जगदीश्वर वासुदेवकी इस प्रकार स्तुति आरम्भ की
svareṇa hṛṣṭa-puṣṭena tuṣṭāva madhusūdanam | bhīṣmaḥ paramadharmātmā vāsudevam athāstuvat ||
Mit einer Stimme, lebendig und voll, genährt von innerer Freude, begann Bhīṣma—standhaft im höchsten Dharma—Madhusūdana zu preisen. In Betrachtung versunken, die Hände ehrfürchtig gefaltet, hob er einen Hymnus der Verehrung an Vāsudeva an und richtete seinen Geist auf den Herrn als höchsten Führer und Zuflucht.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames devotion as an ethical and spiritual act: a life grounded in dharma culminates in reverent remembrance and praise of the divine. Bhīṣma’s joyful, steady voice suggests that inner contemplation ripens into articulate worship, presenting bhakti as a dignified expression of righteous understanding.
Vaiśaṃpāyana narrates that Bhīṣma, absorbed in meditation, begins a formal hymn (stuti) to Kṛṣṇa—addressed as Madhusūdana and Vāsudeva. This marks the start of Bhīṣma’s praise, setting a devotional tone within the Shānti Parva discourse.