Shloka 109
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
ततो गिर: पुरुषवरस्तवान्विता द्विजेरिता: पथि सुमना: स शुश्रुवे कृताज्जलिं प्रणतमथापरं जनं स केशिहा मुदितमना भ्यनन्दत,उस समय बहुत-से ब्राह्मण मार्गमें पुरुषोत्तम श्रीकृष्णकी स्तुति करते और भगवान् श्रीकृष्ण प्रसन्न-मनसे उसे सुनते थे। दूसरे बहुत-से लोग हाथ जोड़कर उनके चरणोंमें प्रणाम करते और केशिहन्ता केशव मन ही-मन आनन्दित हो उन लोगोंका अभिनन्दन करते थे
tato giraḥ puruṣavarastavānvitā dvijeritāḥ pathi sumanāḥ sa śuśruve kṛtāñjaliṃ praṇatam athāparaṃ janaṃ sa keśihā muditamanābhyānandata
Dann, als er den Weg entlangzog, vernahm der Höchste unter den Menschen—Śrī Kṛṣṇa—mit heiter-ruhigem Sinn die Lobgesänge, die die Brāhmaṇas anstimmten. Viele andere traten mit gefalteten Händen herzu und verneigten sich zu seinen Füßen; und Keśihā (der Bezwinger Keśins) nahm, innerlich erfreut, ihre Verehrung mit gütiger Zustimmung an.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dhārmic reciprocity: society expresses reverence toward the worthy through praise and respectful gestures, while the truly great respond with inner joy and gracious acknowledgment rather than arrogance. It models humility, public piety, and the ethical ideal of honoring virtue.
As Kṛṣṇa travels along the road, brāhmaṇas recite praises of him, which he listens to with a pleased mind. Other people bow with folded hands at his feet, and Kṛṣṇa—called Keśihā—feels inward delight and welcomes them.