Shloka 28
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ता: पुरुषोत्तमम्,वे स्थूल इन्द्रियोंसे रहित, निराहार और निनश्वेष्ट होते हैं। उनके शरीरसे मनोहर सुगन्ध निकलती रहती है तथा वे भगवानके अनन्य भक्त होते हैं और सहस्रों किरणोंवाले उन सनातनदेव भगवान् पुरुषोत्तममें प्रवेश कर जाते हैं
ekāntabhāvopagatās te bhaktāḥ puruṣottamam | te sthūlendriyair rahitā nirāhārā niḥśveṣṭā bhavanti | teṣāṃ śarīrāt manoharā sugandhiḥ nirgacchati | te bhagavataḥ ananyabhaktāḥ sahasrakiraṇavantaṃ sanātanadevaṃ bhagavantaṃ puruṣottamaṃ praviśanti ||
Bhīṣma sprach: Jene Verehrer, die in eine einspitzige, ausschließliche Hingabe an die Höchste Person, Purushottama, eingegangen sind, werden frei von der groben Regung der Sinne; sie leben ohne Nahrung und ohne ruheloses Bewegen. Aus ihren Leibern strömt unablässig ein lieblicher Duft. Als unerschütterliche, einpunktige Bhaktas gehen sie schließlich ein—treten ein und verweilen—in den ewigen Gott Purushottama, strahlend mit tausend Strahlen.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Single-pointed, exclusive devotion (ekānta-bhāva, ananya-bhakti) transforms the practitioner: sensory restlessness falls away, bodily dependence diminishes, and the devotee ultimately attains union/abidance in the eternal Supreme Lord (Puruṣottama).
In Bhishma’s instruction in the Shanti Parva, he describes the marks and destiny of perfected devotees: they become still and sense-transcendent, exhibit a sanctified purity symbolized by a pleasant fragrance, and finally enter the radiant, eternal Lord Puruṣottama.