Shloka 21
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
तदनन्तर एकत, द्वित और त्रितने तथा चित्रशिखण्डी नामवाले ऋषियोंने उनसे कहा --“बृहस्पते! हमलोग ब्रह्माजीके मानसपुत्र कहलाते हैं। एक बार अपने कल्याणकी इच्छासे हम सबने उत्तर दिशाकी यात्रा की
tadanantaraṃ ekataḥ, dvitaḥ ca tritaḥ ca tathā citraśikhaṇḍī nāmavantaḥ ṛṣayaḥ tebhyaḥ ūcuḥ— “bṛhaspate! vayam brahmaṇaḥ mānasaputrāḥ iti khyātāḥ. ekadā svakalyāṇecchayā vayam sarve uttaradiśaṃ yātrāṃ kṛtavantaḥ …”
Daraufhin wandten sich die Weisen namens Ekata, Dvita, Trita und Citraśikhaṇḍī an ihn: „O Bṛhaspati, man kennt uns als die geistgeborenen Söhne Brahmās. Einst, im Verlangen nach unserem eigenen geistigen Heil, brachen wir alle zu einer Reise in die nördliche Himmelsrichtung auf …“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage frames spiritual progress as intentional pursuit: the sages identify themselves as Brahmā’s mind-born lineage and describe undertaking a northward journey ‘seeking welfare,’ highlighting disciplined aspiration (kalyāṇa-icchā) and the authority of sage-tradition in dharma discourse.
Bhīṣma recounts that after a prior event, the sages Ekata, Dvita, Trita, and Citraśikhaṇḍī speak to Bṛhaspati, introducing themselves as Brahmā’s mānasaputras and beginning the story of a collective journey toward the northern region for their spiritual good.