Shloka 55
नरनारायण-नारदसंवादः
Nara-Nārāyaṇa–Nārada Discourse on Vision, Elements, and Entry into Vāsudeva
क्षीयते हि सदा सोम: पुनश्चनैवाभिपूर्यते । नेच्छाम्येवं विदित्वैते ह्वासवृद्धी पुनः पुन:,इसके सिवा चन्द्रमा सदा घटता-बढ़ता रहता है। उसकी हास-वृद्धिका क्रम कभी टूटता नहीं है। इन सब बातोंको जानकर मुझे चन्द्रलोकमें जाने या हास-वृद्धिके चक््करमें पड़नेकी इच्छा नहीं होती है
kṣīyate hi sadā somaḥ punaś ca naivābhipūryate | necchāmyevaṁ viditvaite hvāsavṛddhī punaḥ punaḥ ||
Nārada sprach: „Soma (der Mond) nimmt stets ab und wird dann wieder erfüllt. Da ich diesen immer wiederkehrenden Wechsel von Schwinden und Wachsen kenne, begehre ich nicht, in die Mondwelt zu gehen, noch will ich mich immer aufs Neue in diesen Kreis von Zu- und Abnahme verstricken.“
नारद उवाच
Educational Q&A
Even exalted heavenly realms are governed by fluctuation and impermanence. Recognizing the Moon’s inevitable waning and waxing, Nārada expresses dispassion toward the lunar world, pointing to the ethical-spiritual ideal of seeking what is beyond cyclical rise and fall.
Speaking as a sage, Nārada reflects on the nature of Soma (the Moon): it continually diminishes and becomes full again. On the basis of this insight, he rejects the desire to attain the lunar realm, since it remains bound to repetitive cycles rather than final freedom.