Shloka 12
अव्यक्त–पुरुष–विवेकः (Discrimination of Avyakta/Prakṛti and Puruṣa) — Yājñavalkya’s Anvīkṣikī to Viśvāvasu
तैश्वात्मा सततं ज्ञेय इत्येवमनुशुश्रुम । व्रतं हुहीनमनसो नान्यथेति विनिश्चय:,हमने गुरुजनोंके मुखसे सुना है कि जो लोग इस प्रकार प्राणायाम करते हैं, वे सदा ही परब्रह्म परमात्माके जाननेके अधिकारी होते हैं। जिसका मन सदा ध्यानमें संलग्न रहता है, ऐसे योगीके ही योग्य यह व्रत है अन्यथा बहिर्मुख चित्तवाले पुरुषके लिये यह नहीं है। यह निश्चितरूपसे जानना चाहिये
taiś cātmā satataṁ jñeya ity evam anuśuśruma | vrataṁ hīna-manaso nānyatheti viniścayaḥ ||
Vasiṣṭha sprach: „Wir haben aus dem Munde ehrwürdiger Lehrer vernommen, dass man durch eine solche disziplinierte Übung stets befähigt wird, das höchste Selbst zu erkennen. Diese Observanz ist für den Yogin bestimmt, dessen Geist in der Betrachtung fest gesammelt ist; nicht für den, dem die Innigkeit fehlt und dessen Geist nach außen gewandt ist. Dies sei als feststehender Schluss zu verstehen.“
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
True knowledge of the Self is presented as the fruit of disciplined yogic observance, but only for one whose mind is inwardly collected and steady in contemplation; outward-turned or undisciplined minds are said to be unfit for this vow.
Vasiṣṭha is instructing his listener by appealing to received tradition: he reports what has been heard from revered teachers and then states a firm conclusion about who is qualified to undertake the observance that leads to knowledge of the Supreme Self.