Shloka 38
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
गृहेषु येषामसव: पतन्ति तेषामथो निर्हरणं प्रशस्तम् । यानेन वै प्रापणं च श्मशाने शौचेन नूनं विधिना चैव दाह:,घरोंमें जिनके प्राण निकल रहे हों, उन्हें शीघ्र ही घरसे बाहर ले जाना उत्तम है। मृत्युके पश्चात् उन्हें विमानपर सुलाकर श्मशानमें पहुँचाना तथा पवित्रतापूर्वक शास्त्रोक्तविधिसे उनका दाह-संस्कार करना आवश्यक कर्तव्य है
gṛheṣu yeṣām asavaḥ patanti teṣām atho nirharaṇaṁ praśastam | yānena vai prāpaṇaṁ ca śmaśāne śaucena nūnaṁ vidhinā caiva dāhaḥ ||
Parāśara lehrt: Wenn in einem Haus der Lebenshauch eines Menschen zu weichen beginnt, gilt es als angemessen, ihn ohne Verzug aus der Wohnung zu bringen. Nach dem Tod soll der Leib auf einer Bahre zum Verbrennungsplatz getragen und—unter Wahrung ritueller Reinheit—gemäß dem in den Schriften vorgeschriebenen Verfahren verbrannt werden.
पराशर उवाच