Shloka 30
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी यज्ञान् शक््त्या संनिगृहोह पड्च । वन॑ गच्छेत् पुरुषो धर्मकाम: श्रेय: स्थित्वा स्थापयित्वा स्ववंशम्,द्विजको पहले ब्रह्मचर्य-आश्रममें रहकर तपस्या-पूर्वक वेदोंका अध्ययन करना चाहिये; फिर गृहस्थाश्रममें प्रवेश करके अपनी शक्तिके अनुसार इन्द्रियसंयमपूर्वक पंच महायज्ञोंका अनुष्ठान करना चाहिये। तत्पश्चात् अपने पुत्रको घर-बारकी रक्षामें नियुक्त करके कल्याणमार्ममें स्थित हो केवल धर्मपालनकी इच्छा रखकर उसे वनको प्रस्थान करना चाहिये
adhītya vedaṁ tapasā brahmacārī yajñān śaktyā saṁnigṛhya ca pañca | vanaṁ gacchet puruṣo dharmakāmaḥ śreyaḥ sthitvā sthāpayitvā svavaṁśam ||
Parāśara lehrt den geordneten Lebensweg für einen „Zweimalgeborenen“ (dvija): Zuerst soll er als zölibatärer Schüler (brahmacarya) die Veden mit asketischer Disziplin studieren. Dann, im Hausstand, soll er nach seiner Kraft die Sinne zügeln und die fünf großen täglichen Opfer vollziehen. Danach, nachdem er seine Linie gefestigt und seinem Sohn den Schutz des Hauses anvertraut hat, soll er in den Wald aufbrechen—standhaft im wahrhaft Heilsamen—und einzig die Übung des Dharma suchen.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse outlines āśrama-dharma as a progressive ethical discipline: learn the Veda with austerity in brahmacarya, fulfill social and sacred obligations in gṛhastha through self-control and the five great sacrifices, then—after securing family continuity—withdraw to the forest to pursue śreyas (higher welfare) with a single-minded commitment to dharma.
Parāśara is instructing about the proper life-course for a dvija: education and discipline first, responsible household life next, and finally a deliberate transition toward renunciation (vānaprastha) after handing over duties to the next generation.