Shloka 2
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
त्वया सृष्टा कथं नारी मादृशी वदतां वर । रौद्रकर्माभिजायेत सर्वप्राणिभयड्करी,“वक्ताओंमें श्रेष्ठ प्रजापते! (यदि मुझसे क्रूर कर्म ही कराना था तो) आपने मुझ-जैसी कोमलहृदया नारीको क्यों उत्पन्न किया? क्या मुझ-जैसी स्त्री समस्त प्राणियोंके लिये भयंकर तथा क्रूरतापूर्ण कर्म करनेवाली हो सकती है?
tvayā sṛṣṭā kathaṁ nārī mādṛśī vadatāṁ vara | raudrakarmābhijāyeta sarvaprāṇibhayaṅkarī ||
Sie sprach: „O Prajāpati, du Bester der Redner! Wenn du wolltest, dass ich harte und grausame Taten vollbringe, warum hast du dann eine Frau von so sanfter Natur wie mich erschaffen? Wie könnte eine Frau wie ich zu einer werden, deren Handeln wild ist—die allen Lebewesen Furcht einflößt?“
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse raises an ethical tension between one’s innate disposition (gentleness) and imposed or expected conduct (cruel action), questioning whether dharma can demand actions that contradict one’s nature and the moral cost of becoming a source of fear to living beings.
Nārada addresses Prajāpati, challenging the logic of her creation: if she is meant to carry out fierce, fear-inducing deeds, why was she created as a gentle-hearted woman, implying a protest against being assigned a cruel role.