Shloka 5
Jñāna-plava (The Raft of Knowledge): Svabhāva, Prajñā, and the Ascent to Ātmajñāna
देवल उवाच न प्रीयसे वन्द्यमानो निन्द्यमानो न कुप्यसे । का ते प्रज्ञा कुतश्चैषा कि ते तस्था: परायणम्,देवल बोले--मुनिवर! यदि आपको कोई प्रणाम करे, तो आप अधिक प्रसन्न नहीं होते और निन्दा करे तो भी आप उसपर क्रोध नहीं करते, यह आपकी बुद्धि कैसी है? कहाँसे प्राप्त हुई है? और आपकी इस बुद्धिका परम आश्रय क्या है?
devala uvāca na prīyase vandyamāno nindyāmāno na kupyase | kā te prajñā kutaś caiṣā kiṃ te tasyāḥ parāyaṇam ||
Devala sprach: „Wenn man dich ehrt, wirst du nicht erfreut; wenn man dich tadelt, wirst du nicht zornig. Was ist das für eine Weisheit, die du besitzt? Woher ist sie entstanden, und was ist ihr höchster Zufluchtsort und letzter Grund?“
देवल उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of inner steadiness: a wise person remains even-minded, not elated by praise nor disturbed by blame. It points toward self-mastery and a deeper grounding of wisdom beyond social approval.
Devala addresses a sage whose calm does not change under honor or insult. He questions the source of this unusual composure and asks what ultimate principle or refuge supports such wisdom.