Shloka 12
Adhyāya 179 — Bharadvāja’s Reductionist Inquiry into Jīva and Pañcabhūta Dissolution
इषुकारो नर: कश्चिदिषावासक्तमानस: । समीपेनापि गच्छन्तं राजानं नावबुद्धवान्,एक बार एक बाण बनानेवालेको देखा गया, वह अपने काममें ऐसा दत्तचित्त था कि उसके पाससे निकली हुई राजाकी सवारीका भी उसे कुछ पता नहीं चला (उसके द्वारा एकाग्रचिचत्तताका उपदेश प्राप्त हुआ; इसलिये वह गुरु हो गया)
iṣukāro naraḥ kaścid iṣāv āsaktamānasaḥ | samīpenāpi gacchantaṃ rājānaṃ nāvabuddhavān |
Bhīṣma sagte: „Es gab einst einen Pfeilmacher, einen Mann, dessen Geist ganz an seinen Pfeilen hing. Selbst als der König dicht an ihm vorüberging, bemerkte er ihn nicht.“ Diese Begebenheit wird angeführt, um die Kraft der einpünktigen Sammlung (ekāgratā) zu zeigen: Ist der Geist vollständig in der Aufgabe gebündelt, verlieren äußere Ablenkungen ihren Griff — so kann ein solcher Mensch durch sein Beispiel zum „Lehrer“ werden.
भीष्म उवाच