Shloka 14
Plakṣaprasravaṇa–Kārapacana tīrtha-varṇana and Nārada’s war briefing (Śalya-parva, Adhyāya 53)
ते स्वर्गभाजो राजेन्द्र भविष्यन्ति महामते । तब इन्द्रने वहाँसे आकर राजर्षि कुरुसे कहा--“नरेश्वर! आप व्यर्थ कष्ट क्यों उठाते हैं? मेरी बात मान लीजिये। महामते! राजेन्द्र! जो मनुष्य और पशु-पक्षी यहाँ निराहार रहकर देह त्याग करेंगे अथवा युद्धमें मारे जायँगे, वे स्वर्गलोकके भागी होंगे” || १२-१३ ह ।। तथास्त्विति ततो राजा कुरु: शक्रमुवाच ह,तब राजा कुरने इन्द्रसे कहा--'देवराज! ऐसा ही हो” तदनन्तर कुरुसे विदा ले बलसूदन इन्द्र फिर शीघ्र ही प्रसन्नचित्तसे स्वर्गलोकमें चले गये
te svargabhājo rājendra bhaviṣyanti mahāmate | tathāstv iti tato rājā kuruḥ śakram uvāca ha ||
Indra sprach: „O bester der Könige, o Weiser: sie werden Teilhaber des Himmels werden.“ Da erwiderte König Kuru dem Śakra (Indra): „So sei es.“ Nachdem er so seine Zustimmung gegeben hatte, nahm Kuru Abschied; und Indra, der Bezwinger Bala’s, zog eilends davon, mit zufriedenen Sinn, in die himmlische Welt. Die Stelle setzt eine moralische Gewissheit: freiwillige Askese und der Tod in einem gerechten Kampf gelten als Wege zur himmlischen Belohnung, und die Zustimmung des Königs bekräftigt die Anerkennung dieser sittlichen Ordnung.
राम उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces a karmic-ethical assurance: those who die through severe austerity (such as fasting) or who fall in battle are described as attaining heaven, and the king’s “tathāstu” signifies acceptance of that moral framework.
Indra declares that certain deaths (austerity-based or in war) lead to heaven; King Kuru agrees—addressing Indra as Śakra—and Indra then departs for Svarga, pleased.