Shloka 6
Kurukṣetra–Samantapañcaka Māhātmya: King Kuru’s Ploughing and Indra’s Boon (प्रजापतेरुत्तरवेदिः समन्तपञ्चकं)
महता तपसोग्रेण कृत्वा55श्रममनिन्दिता । उपवासै: पूजयन्ती पितृन् देवांश्ष सा पुरा,तदनन्तर कमलके समान सुन्दर नेत्रोंवाली वह कल्याणमयी सती साध्वी सुन्दरी कन्या पूर्वकालमें अपने लिये आश्रम बनाकर बड़ी कठोर तपस्या तथा उपवासके साथ-साथ देवताओं और पितरोंका पूजन करती हुई वहाँ रहने लगी
vaiśaṃpāyana uvāca | mahatā tapasogreṇa kṛtvā śramam aninditā | upavāsaiḥ pūjayantī pitṝn devāṃś ca sā purā |
Vaiśampāyana sprach: „In früherer Zeit nahm jenes tadellose Mädchen, reich an glückverheißenden Eigenschaften, strenge Askese auf sich und ertrug große Mühsal in fester Zucht. Durch Fasten verehrte sie Ahnen und Götter zugleich und lebte so in standhafter Selbstbeherrschung.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic discipline: sincere austerity (tapas) and fasting (upavāsa) are directed toward reverence—honoring both gods and ancestors—showing that spiritual effort is ethically grounded in gratitude, purity, and faithful observance of sacred duties.
Vaiśaṃpāyana describes a blameless maiden in earlier times who undertakes intense austerities and, through fasting, performs worship of the gods and the ancestors, indicating her sustained life of devotion and disciplined practice.