Shloka 17
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
आमन्त्रयतां तु कल्याणीं ततो जप्यं जजाप सः । अविदूरे ततस्तस्मादाश्रमात् तीर्थमुत्तमम्,“सुभगे! शुभव्रते! ये पाँच बेरके फल हैं। तुम इन्हें पका दो।” ऐसा कहकर भगवान् इन्द्र कल्याणी श्रुतावतीसे पूछकर उस आश्रमसे थोड़ी ही दूरपर स्थित उत्तम तीर्थमें गये और वहाँ स्नान करके जप करने लगे
āmantreyatāṁ tu kalyāṇīṁ tato japyaṁ jajāpa saḥ | avidūre tataḥ tasmād āśramāt tīrtham uttamam ||
Vaiśaṃpāyana sprach: Nachdem er sich zunächst an die glückverheißende Kalyāṇī gewandt hatte, begann er die vorgeschriebene heilige Formel zu rezitieren. Unweit jener Einsiedelei befand sich eine vortreffliche heilige Furt; dorthin ging er, badete und setzte seine Japa fort—beherrscht und in ritueller Korrektheit, wodurch er zeigte, dass geistige Zucht und Reinheit des Handelns selbst außergewöhnliche Taten begleiten.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic discipline: respectful speech, ritual bathing, and mantra-recitation (japa) are presented as integral to right conduct, emphasizing inner restraint and purity alongside outward action.
After addressing Kalyāṇī, the speaker/actor begins japa. He then goes to a nearby sacred tīrtha, bathes, and continues the recitation, situating the episode in a hermitage-and-pilgrimage setting.