Shloka 29
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
राजन्! फिर महामनस्वी धर्मात्मा धृतराष्ट्र भी स्वस्थचित्त हो अपने समृद्धिशाली नगरको ही लौट आये ।। तत्र तीर्थे महाराज बृहस्पतिरुदारधी: । असुराणामभावाय भवाय च दिवौकसाम्,महाराज! उसी तीर्थमें उदारबुद्धि बृहस्पतिजीने असुरोंके विनाश और देवताओंकी उन्नतिके लिये मांसोंद्वारा आभिचारिक यज्ञका अनुष्ठान किया था। इससे वे असुर क्षीण हो गये और युद्धमें विजयसे सुशोभित होनेवाले देवताओंने उन्हें मार भगाया
rājan! punaḥ mahāmanasvī dharmātmā dhṛtarāṣṭro hi svasthacitto 'sau samṛddhiśālinaṃ nagaram eva pratyāgacchat. tatra tīrthe mahārāja bṛhaspatir udāradhīḥ asurāṇām abhāvāya bhavāya ca divaukasām māṃsair ābhicārika-yajñasya anuṣṭhānaṃ cakāra. tataḥ te 'surāḥ kṣīṇā babhūvuḥ, yuddhe ca vijayaśobhitā devāḥ tān hatvā prādrāvayan.
Vaiśaṃpāyana sprach: „O König, der hochgesinnte und rechtschaffene Dhṛtarāṣṭra kehrte, nun wieder gefasst, abermals in seine wohlhabende Stadt zurück. An jener heiligen Furt, o großer König, vollzog Bṛhaspati, edel an Geist, einst ein ābhicārika-Opfer—einen feindwirkenden Zauberritus mit Fleischgaben—um den Untergang der Asuras und das Gedeihen der Götter herbeizuführen. Dadurch wurden die Asuras geschwächt, und die Götter, vom Sieg im Kampf strahlend, erschlugen sie und trieben sie davon.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage juxtaposes inner composure and righteous identity (Dhṛtarāṣṭra as dharmātmā, svasthacitta) with the morally complex power of ritual action: even sacred rites can be directed toward harm (ābhicārika), raising ethical reflection on means and ends—prosperity and protection of the gods are sought, yet through destructive intent.
Vaiśaṃpāyana reports that Dhṛtarāṣṭra, now mentally settled, returns to his prosperous city. The narration then recalls an earlier event at that same tīrtha where Bṛhaspati performed an ābhicārika sacrifice using flesh to weaken the Asuras, after which the victorious gods defeated and drove them away.