Shloka 27
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
ऋषि क्रोध छोड़कर राजापर प्रसन्न हुए और पुनः उनके राज्यको संकटसे बचानेके लिये आहुति देने लगे ।। मोक्षयित्वा ततो राष्ट्र प्रतिगृह्य पशून् बहून् । हृष्टात्मा नैमिषारण्यं जगाम पुनरेव सः,इस प्रकार राज्यको विपत्तिसे छुड़ाकर राजासे बहुत-से पशु ले प्रसन्नचित्त हुए महर्षि दाल्भ्य पुनः नैमिषारण्यको ही चले गये
mokṣayitvā tato rāṣṭraṃ pratigṛhya paśūn bahūn | hṛṣṭātmā naimiṣāraṇyaṃ jagāma punar eva saḥ ||
Nachdem er so das Reich aus der Gefahr befreit hatte, nahm der Weise vom König viele Rinder als Gabe an. Mit frohgemutem Herzen—den Zorn abgelegt und sein Vorhaben erfüllt—brach er erneut nach Naimiṣāraṇya auf.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Anger, even when arising from a perceived wrong, is meant to be relinquished in favor of dharmic action. The sage’s power is shown as protective and restorative: once the kingdom is saved, he accepts a lawful gift (cattle) and returns to his sacred abode, modeling restraint, reconciliation, and the proper channeling of spiritual potency.
After rescuing the kingdom from danger, the sage receives many cattle from the king and, pleased in mind, departs again for the sacred forest of Naimiṣāraṇya.