Shloka 8
धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
तानद्य निहतान् श्रुत्वा हतैश्वर्यानू हतौजस: । न लभेयं क्वचिच्छान्तिं पुत्राधिभिरभिप्लुत:,आज उन्हीं पुत्रोंको ऐश्वर्य और बलसे हीन एवं मारा गया सुनकर उनकी चिन्तासे व्यथित हो कहीं भी शान्ति नहीं पा रहा हूँ
tān adya nihatān śrutvā hataiśvaryān hataujasaḥ | na labheyaṃ kvacic chāntiṃ putrādhibhir abhiplutaḥ ||
Als ich hörte, dass jene Söhne heute erschlagen wurden—ihrer Herrschaft und ihrer Kraft beraubt—finde ich, von Kummer um meine Kinder überwältigt, nirgends Frieden.
धघतयाट्र उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how attachment to power and progeny, when shattered by the outcomes of war, produces inner unrest; it implicitly points to the ethical cost of adharma and the fragility of worldly sovereignty and strength.
Dhṛtarāṣṭra hears that his sons have been killed and, seeing their royal fortune and martial vigor destroyed, confesses that he is consumed by sorrow and cannot find peace anywhere.