Shloka 61
धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
केचिन्न सम्यक् पश्यन्ति मूढा: सम्यगवेक्ष्य च । तदिदं मम मूढस्य तथाभूतं वच: सम तत्,संसारमें कुछ मूढ़ मनुष्य ऐसे होते हैं, जो अच्छी तरह देखकर भी नहीं देख पाते। मैं भी वैसा ही मूढ़ हूँ। मेरे लिये वह वचन वैसा ही हुआ (मैं उसे सुनकर भी न सुन सका)
kecin na samyak paśyanti mūḍhāḥ samyag avekṣya ca | tad idaṃ mama mūḍhasya tathābhūtaṃ vacaḥ samam tat ||
Vaiśampāyana sprach: „Manche Verblendete sehen nicht recht, selbst wenn sie aufmerksam hinschauen. Auch ich war ein solcher Tor; für mich wurde jener Rat, als wäre er nichts — gehört, doch nicht aufgenommen. So begriff ich seinen Sinn nicht und handelte nicht danach.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Mere observation is not true understanding. Even after careful scrutiny, a person clouded by delusion may fail to perceive what is right; therefore one must cultivate clarity, humility, and receptivity to good counsel so that knowledge becomes action.
The narrator Vaiśampāyana voices a general reflection: some people remain blind to truth despite looking directly at it. He applies this to himself, confessing that a certain instruction or warning had no effect on him—he effectively did not ‘hear’ it in the sense of internalizing it.