Shloka 14
Book 9 (Śalya-parva), Adhyāya 13 — Arjuna’s Arrow-storm and the Drauṇi Confrontation
सुस्त्राव रुधिरं गात्रैगैरिकं पर्वतो यथा । महाराज! उन महारथियोंद्वारा अत्यन्त घायल कर दिये जानेपर राजा शल्य अपने अंगोंसे रक्तकी धारा बहाने लगे, मानो पर्वत गेरु-मिश्रित जलका झरना बहा रहा हो ।। १३ * तांश्व॒ सर्वान् महेष्वासान् पञ्चभि: पञ्चभि: शरै:
su-strāva rudhiraṃ gātrair gaerikaṃ parvato yathā | mahārāja! un mahārathībhir atyantaṃ ghālayitvā rājā śalyaḥ svāṅgair rudhira-dhārāḥ prasrāvayām āsa, yathā parvataḥ gaerika-miśrita-jalaṃ jharam iva muñcati ||
Sañjaya sprach: „O großer König! Als jene mächtigen Wagenkrieger ihn aufs Schwerste verwundet hatten, begann König Śalya aus seinen Gliedern Blut in Strömen zu vergießen — wie ein Berg, der einen Wasserfall ausstößt, vom roten Ocker gefärbt.“ Das Bild betont den grausamen Preis des Krieges: Weder Können noch Rang schützen vor den leiblichen Folgen der Gewalt, und das Schlachtfeld macht selbst Könige zu leidender, verwundbarer Fleischlichkeit.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the stark reality of war: even the greatest warriors and kings are subject to pain and bodily ruin. The ethical undertone is a sobering reminder that martial glory is inseparable from suffering and loss, urging reflection on the human cost behind kṣatriya valor.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that King Śalya has been severely wounded by powerful chariot-warriors. Blood streams from Śalya’s limbs, compared poetically to a mountain sending down a reddish, ochre-tinted cascade.