Shloka 8
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
प्रफुल्ल कमलके समान विशाल एवं मनोहर नेत्रोंवाली द्रौपदीका मुख सहसा शोकसे पीड़ित हो राहुके द्वारा ग्रस्त हुए सूर्यके समान तेजोहीन हो गया ।। ततस्तां पतितां दृष्टवा संरम्भी सत्यविक्रम: । बाहुभ्यां परिजग्राह समुत्पत्य वृकोदर:
prahulla-kamalake samānā viśālā evaṃ manoharā-netrāvalī draupadyā mukhaṃ sahasā śokena pīḍitaṃ bhūtvā rāhuṇā grasta-sūryavat tejo-hīnaṃ babhūva || tatas tāṃ patitāṃ dṛṣṭvā saṃrambhī satya-vikramaḥ | bāhubhyāṃ parijagrāha samutpatya vṛkodaraḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Draupadī — deren Augen groß und lieblich waren wie voll erblühte Lotosblüten — wurde plötzlich vom Kummer überwältigt; ihr Antlitz verlor seinen Glanz, wie die Sonne, wenn Rāhu sie verschlingt. Da er sie gestürzt sah, sprang Vṛkodara (Bhīma), ungestüm und doch wahrhaft in seiner Tapferkeit, auf und schloss sie mit beiden Armen an sich.
वैशम्पायन उवाच