Shloka 57
सुप्तौ प्राबोधयत् तौ तु मातुलं भोजमेव च । क्रूरतापूर्ण बुद्धिका आश्रय ले बारंबार उपर्युक्त निश्चय करके अभश्वत्थामाने सोये हुए अपने मामा कृपाचार्यको तथा भोजवंशी कृतवर्माको भी जगाया ।। तो प्रबुद्धो महात्मानौ कृपभोजी महाबलौ
suptau prābodhayat tau tu mātulaṃ bhojam eva ca | krūratāpūrṇa-buddhikā āśrayaṃ lebhe bāraṃbāram uparyukta-niścayaṃ kṛtvā aśvatthāmāne soye hue apane māmā kṛpācārya-ko tathā bhojavaṃśī kṛtavarmā-ko bhī jagāyā || tato prabuddho mahātmānau kṛpa-bhojī mahā-balau ||
Sañjaya sprach: Mit einem von Grausamkeit verhärteten Sinn und nachdem er seinen Entschluss immer wieder bekräftigt hatte, weckte Aśvatthāmā aus dem Schlaf sowohl seinen Onkel mütterlicherseits, Kṛpa, als auch den Bhoja-Krieger Kṛtavarmā. Als sie erwachten, erhoben sich jene beiden großherzigen, mächtigen Männer — Kṛpa und der Bhoja — aufmerksam.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how repeated, deliberate resolve rooted in cruelty leads one toward adharma. Even after the war’s end, choosing vengeance and mobilizing allies for a nocturnal act signals ethical collapse rather than righteous kṣatriya duty.
Aśvatthāmā, intent on a harsh course of action, awakens his companions—his maternal uncle Kṛpa and the Bhoja warrior Kṛtavarmā—bringing them into his plan that will unfold as the Sauptika (night) episode.