Shloka 30
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
ततः केचिन्महीपाला नाब्रुवंस्तत्र किंचन । अतीतवाक्पथे काले प्रेक्षमाणा जनार्दनम्,वह समय वाणीकी पहुँचके परे था। उसका वर्णन करना कठिन था। उस समय कोई भूपाल वहाँ इस विषयमें कुछ भी न बोल सके--मौन रह गये। वे बार-बार केवल श्रीकृष्णके मुखकी ओर देखते रहे
tataḥ kecinmahīpālā nābruvaṃstatra kiṃcana | atītavākpathe kāle prekṣamāṇā janārdanam ||
Daraufhin sagten einige der anwesenden Könige überhaupt nichts. Der Augenblick war dem Bereich der Rede entglitten; Worte vermochten ihn nicht zu fassen. Schweigend und beherrscht richteten sie ihren Blick immer wieder auf Janārdana (Śrī Kṛṣṇa), als suchten sie in seinem Antlitz die einzig angemessene Antwort auf das Geschehene.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When an event becomes morally and emotionally overwhelming, speech may fail; in such moments, restraint and reflective silence can be more appropriate than impulsive words. The kings’ silence also signals recognition of Kṛṣṇa as the ethical and interpretive anchor in a crisis.
In the assembly scene being narrated by Vaiśampāyana, several kings are unable to respond verbally to what has just transpired. They remain quiet and repeatedly look toward Kṛṣṇa (Janārdana), indicating shock, reverence, and a search for guidance.