Shloka 37
Adhyāya 33: Antarvedī-Samāgama, Arghya-Nirṇaya, and Śiśupāla’s Objection
ते वाचयित्वा पुण्याहमूहयित्वा च तं विधिम् । शास्त्रोक्तं पूजयामासुस्तद् देवयजनं महत्,उन सबने पुण्याहवाचन कराकर उस विधिका ऊहन (अर्थात्र 'राजसूयेन यक्ष्ये, स्वाराज्यमवाप्रवानि'--मैं स्वाराज्य प्राप्त करूँ, इस उद्देश्यसे राजसूययज्ञ करूँगा, इत्यादि रूपसे संकल्प) कराकर शास्त्रोक्त विधिसे उस महान् यज्ञस्थानका पूजन कराया
te vācayitvā puṇyāham ūhayitvā ca taṃ vidhim | śāstroktam pūjayāmāsus tad devayajanaṃ mahat ||
Sie ließen die glückverheißenden Segenssprüche (pūṇyāha) verlesen und den vorgeschriebenen Ritus ordnungsgemäß festlegen, wobei der Zweck in Form eines saṅkalpa feierlich ausgesprochen wurde. Danach ließen sie, den Weisungen des śāstra gemäß, jenen großen Opferplatz—zur Verehrung der Götter bestimmt—ehren.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights śāstra-guided action: major undertakings—especially royal-sacrificial ones—should be sanctified through auspicious rites and carried out strictly according to prescribed procedure, with the intention openly and correctly formulated.
Under Vaiśampāyana’s narration, the participants arrange the preliminary sanctifying recitations (puṇyāha), formalize the ritual resolve/intent (ūha/saṅkalpa), and then perform the scripturally prescribed honoring of the grand sacrificial ground (devayajana).