Shloka 7
Adhyāya 31: Rājasūya-samāgama — The Gathering of Kings and the Ordering of Hospitality
ततश्चर्मण्वतीकूले जम्भकस्यात्मजं नृपम् | ददर्श वासुदेवेन शेषितं पूर्ववैरिणा,इसके बाद चर्मण्वतीके तटपर सहदेवने जम्भकके पुत्रको देखा, जिसे पूर्ववैरी वासुदेवने जीवित छोड़ दिया था
tataś carmaṇvatīkūle jambhakasyātmajaṃ nṛpam | dadarśa vāsudevena śeṣitaṃ pūrvavairiṇā ||
Dann sah er am Ufer der Carmaṇvatī den König, den Sohn Jambhakas—einen, den Vāsudeva, sein früherer Feind, einst am Leben gelassen hatte. Die Szene macht leise eine moralische Spannung des Königtums sichtbar: Selbst in Feindschaft können Zurückhaltung und die Entscheidung, einen Gegner leben zu lassen, spätere Ereignisse und Verpflichtungen prägen.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of restraint in conflict: sparing an enemy (śeṣitam) is not merely a tactical act but a moral choice that can influence future relationships, duties, and outcomes in the kṣatriya world.
The narrator states that, on the bank of the Carmaṇvatī, the observer encounters a king who is Jambhaka’s son—someone previously left alive by Vāsudeva, despite prior enmity.